De nacht van de Maan*.

In het weekend besloten we eens deel te nemen aan iets totaal anders, nl. meedoen aan ‘de nacht van de maan’, een wandelmarathon van 42K, die eindigde op 43,3K. Nog nooit had ik zo’n lange wandeling op 1 dag, laat staan tijdens de nacht gemaakt. Ik was wel nieuwsgierig hoe het zou gaan, daar ik toch wel last heb nachtblindheid.

 

Het is een hele mooie wandeling in de nacht van zaterdag op zondag langs rustige landwegen doorheen heel wat Vlaamse dorpjes. Na een pastamaaltijd was het nog een tweetal uurtjes wachten totdat het startsein gegeven werd om 22.00 uur.  Onze twee flatcoats, Maylin en Flynn, mochten ook voor een eerste keer meewandelen op zo’n afstand.  Er neemt heel wat volk aan deel en dus hebben we even gewacht om met onze viervoeters in te schuiven.  Uiteraard was het begin erg moeilijk, daar Flynn en Maylin gewend zijn om te canicrossen en de start betekent dan…’volle gas vooruit’. Nu was het meer tegenhouden en zorgen dat ze niemand voor de voeten liepen.  Na een aantal km’s begint de groep dan uiteen te vallen en kregen we meer ruimte om onze viervoeters aan een goed tempo te volgen. Aangezien ik met mijn hiel -plantair fasciïtis- aan’t sukkelen ben, deed ik voor de wandeling mijn Hoka’s aan.  Met die schoenen heb ik nooit meer dan 10K aan 1 stuk gelopen, dus 42K…dat gaat spannend worden. Het evenement is goed georganiseerd met verschillende stops en bevoorradingen onderweg.  Zo kregen onze hondjes ook voldoende te drinken en rustmomenten. Gedroogde kip hadden wij zelf voor hun bij en dat werd ten zeerste geappricieerd door onze zwarte woefjes. Langs alle kanten kregen we de vraag of de honden deze tocht ook volledig konden uitwandelen…’was dit niet te lang’, ‘hadden ze dit al ooit gedaan’, ‘hoe heb je ze ervoor getraind’…en noem maar op. Natuurlijk wisten wij niet of ze de volle 42K zouden uitlopen…tot nu toe hadden ze enkel nog maar wandelingen van 20K en eens eenmalig een 30K gedaan. Flynn was alleszins enthousiast genoeg en moest meer ingetoomd dan vooruit geduwd worden. Maylin was zoals altijd haar rustige zelf met toch voldoende energie om afentoe het voortouw te nemen. Voor de tocht aanving, had Bart de pootjes met een beschermende gel ingespoten, tijdens de tocht heeft hij dit nogmaals herhaald tussentijds. Vanaf 32K wisten we eigenlijk dat we de wandeling zouden uitwandelen, want ook wij hadden dit nog nooit gedaan. Toch begon de spierpijn zijn intrede te doen, mede ook dankzij de Hoka’s die mijn voeten iets anders zetten dan mijn normale loopschoenen. Bij een voorlaatste stop, waar we even een langere pauze namen, aangezien het zoals altijd aanschuiven is aan de toiletten, merkte ik dat ik na deze stop mijn ritme volledig kwijt was.  Mijn knie deed aan de achterkant enorm zeer en het was moeilijk om vlot door te stappen. We zaten toen ongeveer op kilometer 37. Het was nog 5K tot de finish, dus dat werd uitwandelen. De laatste km kwam in zicht en ik merkte dat ik hier enorm naar uitkeek, mede om mijn spieren wat rust te gunnen.  Helaas duurde die laatste km 1,3k langer dan op voorhand aangegeven was.  Dit was mentaal wel even serieus slikken.  Bart had zijn garmin al uitgezet op 42,2K, daar zijn batterij bijna volledig plat was. Samen met Flynn stapte hij nog gezwind door, zonder al teveel last te hebben van pijnlijke spieren. Als ik al ooit gedacht had om de dodentocht mee te stappen, dan werd die gedachte die ochtend volledig overboord gegooid…Neen, daar zijn we nog helemaal niet klaar voor. Een hele nacht stappen, wakker zijn van 6.30u de dag ervoor, pijnlijke spieren en de vermoeidheid die me parten speelden, waren niet direct een voordeel voor mijn humeur die ochtend toen we eindelijk over de finish gingen.  We waren bijna volledig achteraan gestart en door het flinke doorstappen met de honden, kwamen we mee over die finishlijn met de vroege vogels.  Aan de ontbijttafeltjes was nog plaats genoeg en van aanschuiven aan het ontbijt nog geen sprake…Oef, dat sprak wel in ons voordeel.  Bart zorgde voor het ontbijt, terwijl ik bij de hondjes bleef, die gelijk een plekje op de grond zochten.  Maylin vond het welletjes geweest en bleef lekker liggen als er iemand passeerde, reageerde enkel nog als je haar riep. Flynn, de altijd alerte kerel, ging ook liggen, maar moest toch nog alles gezien hebben.  Ze hadden dit goed gedaan, die woefjes. Ondanks dat ik niet zo’n echte koffiedrinker ben, deed het kopje koffie echt deugd. Mijn ontbijt kreeg ik maar voor de helft op en toen ook Bart zijn ontbijt op had, wou ik zo snel mogelijk terug naar de auto, allang blij dat ik niet rijden moest. De laatste wandeling naar de auto verliep helemaal niet meer zo elegant…geheel tegen mijn zin moest ik op 1 been huppelen om aan de auto te geraken.  Gelukkig nam Bart de 2 honden voor zich en bood een arm ter steun aan. Toch leek het mij niet nodig om helemaal toe te geven dat de nachtwandeling net iets teveel van mijn spieren geëist had. Ik hoopte maar dat dit enkel spierpijn/overbelasting betrof en dat het niet zou uitgroeien tot een blessure. Een dag later zou dit inderdaad blijken dat het om spierpijn ging, daar de pijn al serieus afgenomen was na een dagje rusten….Gelukkig. Bart heeft nog enkele dagen langer mogen genieten van de bijhorende spierpijn. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik net nu vakantie heb en niet onmiddellijk terug aan’t werk moet.  Een wijze les dus voor als we gaan deelnemen aan een marathon. Rust een paar dagen nadien is geen optie, maar een vereiste voor ons blijkbaar ;-).

 

* Photos: overname van openbaar profiel FB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s