Recuperatieloopje…

Klaarmaken voor een kort recuperatie-loopje. Topje, short en hoka’s aan…nu nog de flipbelt, gsm, oortjes en weg zijn we.  We tikken de gps op hardlopen aan en lopen rustig, zeer rustig het grindpadje naast ons huis af richting de velden. Als we in open veld arriveren, merken we al snel dat het redelijk warm is…Oeps, warmer dan voorspeld, warmer dan gedacht.  Gelukkig mogen we rustig lopen, want het is een recuperatie-loopje. Deze klinken altijd heerlijk, ook al zijn de benen nog stram van de trail gisteren. De eerste 3K lopen vals plat omhoog. Ik herinner me nog hoe moeilijk dit een paar jaar geleden was.  Deze weg deed ik toen, zwetend en zwoegend, in etappes en vroeg me af of dit ooit zou beteren. Nu ben ik nog steeds blij als ik het hoogste punt bereikt heb en dan enkel nog naar beneden kan rennen. Een groot pluspunt tijdens de zomerperiode zijn de vele maisvelden. Het behoeft geen verdere uitleg dat deze ideaal zijn om in hoge nood even in weg te duiken. Tijdens de winter –en lenteperiode is dit wel even anders…een uitgestrekte vlakte, zonder enigszins een struikje om achter te schuilen, moest het nodig zijn ;-).
Boven aangekomen geef ik mezelf even een korte rustpauze…niet lang, want de hitte valt als een deken over me heen. Gelijk kan ik de ontstane zweetdruppeltjes al beginnen wegvegen.  Een enkel zuchtje wind is meer dan welkom!!

Als we naar beneden lopen, mogen we nog even onder de bomen…zalig. Niet lang, maar dat hebben we weer gehad, alvorens we langs de autostrade naar beneden denderen in volle zon. Ik zou graag nog even willen stoppen, maar dat doen langs de autostrade…hum, geen haar op mijn hoofd die hieraan wil toegeven. Dan maar even stoppen op het volgende veldwegje in de schaduw van een boom…even op adem komen, even terug wat afkoelen…het is recuperatie voor iets, he :p.  We slaan de weg terug in richting bewoonde wereld, nog steeds het grootste deel bergafwaarts, komen langs het pad van het kerkhof, zie dat ik uit ga komen op ongeveer 7,2k…normaal loop ik dan nog een rondje op de parking, zodat we op een ronder getalletje van 7,5k uitkomen. Nu besluit ik toch om rechtstreeks het grindpadje op te lopen richting home. Het is mooi geweest voor een recuperatie-rondje en de gedachte aan de douche is net iets sterker dan ronde getalletjes lopen.
Voor de rest van de week kom ik er niet meer aan toe om nog een rondje te gaan hardlopen. Zaterdag vertrekken we voor een weekje naar het Teutoburgerwald en in en rond het huis moet nog heel wat gebeuren. Buiten de core-oefeningen en enkele korte wandelingen met de hondjes moet ik toegeven dat de looptrainingen even naar de achtergrond geplaatst worden. Jammergenoeg speelt de hielspoor ook weer terug op en de looprust komt dus niet ongelegen. Er wordt gestart met ibuprofen 600 mg, zodat de ontsteking kan afnemen. Ik kan en mag nog wandelen, maar het zou beter zijn om een tijdje rust in te lassen…onze hike volgende week zou dus beter vervangen worden door een weekje zonnebaden aan zee ofzo… Tegen vrijdagavond is de werking van de ibuprofen alvast goed aangeslagen, want we kunnen zelfs ’s ochtends terug uit bed zonder dat het pijn doet. Zaterdag is reisdag, dus nog een extra dagje rust en zondag kunnen we dan zien wat we kunnen bewerkstelligen. Ik leg alvast de Hoka one one-schoenen in de auto, daar ik bij deze schoenen ook minder tot geen last ervaar van de hielspoorblessure.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s