Hoe het begon…(deel 2): canicross

De eerste kennismaking met het canicross-gebeuren verliep moeizaam…ook al had ik al 8K gelopen…die eerste 5 lessen, waarvan we 2K met hond liepen, waren onzettend zwaar.  Het tempo lag veel hoger en het heuveltje op de laatste 500m in het sportbos zorgde ervoor dat mijn tong op mijn schoenen hing. We hadden dus vrij snel door, dat we hiervoor de conditie moesten opkrikken door intensiever te trainen.  Een collega van mij liep reeds 10K en dat doel had ik ook voor ogen, dus zijn progressie motiveerde mij om mijn doel te behalen. De eerste 5K had ik indertijd snel in de benen, dus dat moest ook lukken met de 10 en zodoende liep ik, dat jaar, vlak voor kerst mijn eerste 10K.  Toen niet meer met het app’je van Nike+, maar met Runtastic. Ook deze app was geen lang leven beschoren, want met kerst kreeg ik mijn eerste loophorloge…een simpele Garmin Forerunner, waar ik ook – met band – mijn hartslag kon evalueren.  Het opvolgen van deze loopgegevens was voor mij een extra motivatie om met het lopen steeds verder te geraken.  Ik was totaal niet bekend in het hardloopwereldje en keek met verbazing  hoeveel evenementen en wedstrijden er georganiseerd werden.
Zodoende, na mijn eerste 12K gelopen te hebben, schreef ik me in januari in voor de 10 miles in Antwerpen. Zo spannend vond ik dit die eerste keer toen ik in het startvak van wave 2 stond.  Ondertussen had ik al heel wat hardloopkwaaltjes leren kennen en dit zorgde ook voor extra spanning, want stel je voor… Ik had ondertussen al enkele canicrosswedstrijdjes meegelopen, met zowel goede resultaten, als minder, eerder teleurstellende resultaten. Sommige parcourtjes mooi, andere superzwaar en weer andere techisch.

Een hardloopevenement of wedstrijd zonder hond had ik echter nog niet gelopen. Dus mijn trainster van de canicross, een goede en snelle loopster, stelde voor om eens mee te doen met een 12K wedstrijd.  Zo gezegd, zo gedaan…uiteraard startte ik veel te snel…de eerste km liep ik onder de 5 min/km en al gauw ontdekte ik dat dit niet zo’n goed idee was.  Ik bleef echter lopen aan 5 min/km, maar na 6 km moest ik toch stilaan naar een trager, draaglijker tempo overgaan.  Het leek of ik door iedereen voorbijgestoken werd en dat ik al snel achteraan aan’t lopen was.  De laatste 2 km’s kwam Tamara aangelopen en heeft me zo naar de finish toe geholpen. Uiteindelijk heb ik die 12K aan een gemiddeld tempo van 5:26/km gelopen een tempo die ik zo ook langer kan volhouden.  Ik had hier een wijze les uitgeleerd, nl. niet te snel starten, rustig beginnen, zodat ik ook voor de rest van de wedstrijd voldoende energie heb om deze te volbrengen tot na de finish. A 1Zodus…toen het startshot die dag voor wave 2 afging, liep ik rustig op mijn eigen tempo doorheen de Antwerpse straten en tunnels.  Ik eindigde op een tijd van 1u30 en was hier best tevreden over, aangezien ik deze tijd ook vooropgesteld had.
Ik liep dat voorjaar nog enkele kleinere evenementen mee, onder het alziend oog van onze canicross-trainster, Tamara, die me steeds de laatste km’s kwam oppikken en me dan vooruitpushte om mijn grenzen een beetje te verleggen. Ik vond dit zwaar, maar heel leerrijk.  Van haar ervaring heb ik heel wat opgestoken tijdens die laatste km’tjes. De zomermaanden kwamen eraan en het werd weer warmer.  Ik was benieuwd of ik nu makkelijker zou lopen dan voorheen, gezien mijn conditie er nu toch stukken op vooruitgegaan was. Helaas zorgde de warme temperaturen opnieuw voor een terugval, zowel qua km’s als qua ademhaling. Een ochtendloper ben ik niet, dus moesten we wachten tot ’s avonds.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s