Hoe het begon…(deel 3): ‘De coolminer’s trail’

Ik had me ingeschreven voor ‘de coolminer’s trail’, een trailrun thv de Waterschei’se terrils.  Er moest dus getraind worden op die stevige steenkool-afval-bergen.
Maylin vergezelde me hierin en mocht als beloning achteraf telkens zwemmen in de vijvers. Ook al was ze moe van de bergop’jes, zodra ze de vijver zag, vloog ze met hernieuwde energie richting water om er dan in te duiken met een geweldige plons. de trainingen verlopen vlot, ook al moest ik soms richting top wel even stoppen om op adem te komen.

 

 

Een week voor de trail, gingen we met een aantal van onze canicross-club het volledige parcours verkennen en zodoende had ik er het volste vertrouwen in dat mijn eerste deelname aan een trail een fantastische ervaring zou worden. Alleen het weer moest nog meespelen, liever regen en een beetje wind voor mij dan volle zon.  Helaas werd er voor die dag een pracht van zomerse, hete augustusdag voorspeld.  Het startschot werd gegeven om 12.00u in volle zon bij 29°C…veel beschutting was er niet in die open vlakte aan de terrils. Al na 2,5K kon ik mijn loopmaatje, Christel, niet meer bijhouden. Ik moest haar laten gaan bij de eerste waterpost, verzorgd door enkele clubleden van de canicross-club.  Ik kreeg een frisse kom water aangeboden die ik over me uitkiepte, zodat ik terug een beetje verder kon lopen. Ik was allang blij dat ik voor de 11K gekozen heb, de volgende afstand 22K was sowieso nog onbereikbaar voor mij. Tot hiertoe was het parcours nog niets vergeleken met wat ons te wachten stond.  Er waren 2 hellingen waarvan ik zeker wist dat ik deze niet kon oplopen, maar naar wandelen moest overgaan.  De andere toppen kon ik al lopend bereiken…althans tijdens de avondtrainingen in de schaduw van een ondergaande zon. Ik liep aan een traag tempo…liever finishen dan opgeven. De eerste klim kwam eraan en gelijk moest ik die al wandelend omhoog. Als ik dacht dat dit makkelijker zou zijn, dan werd ik toch teleurgesteld, wandelend was dit nog erg zwaar.  Uiteraard speelde mijn onervarenheid hier een grote rol. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik elke zwaardere helling wandelend heb gedaan, zelfs diegene die ik tijdens de training lopend deed.  Viel dit even tegen. Toen ik eindelijk terug onder de beschutting van een stukje bos kwam, volgde ik een aantal lopers en lette daarom niet op de pijltjes die de weg aangaven. Het moest natuurlijk lukken dat we hierdoor met zijn allen verkeerd liepen en een heel eind terug moesten, alvorens we terug op de juiste route zaten. In de verte zag ik de bevoorrading en was dankbaar voor de kleine pauze, het tuc-koekje, de appelsien en het water. Hierna kwam het zwaarste stuk van de trail, nl. de beklimming van de Terrils. Het oplopen van de heuvels had ik al opgegeven en geaccepteerd dat dit  wandelend moest. Dat ik ook even moest stoppen onderweg naar boven, omdat mijn hartslag een te hoog toerental maakte, was nieuw. Terwijl ik hijgend op adem probeerde te komen, wachtend tot die bonzende hartslag wat aan ritme afnam, passeerde onze voorzitter van de canicrossclub. Hij deed mee aan de 45K en zat aan zijn derde ronde. Met een klein hartje ging ik de helling weer verder omhoog. Er volgden nog meerdere hellingen. Eenmaal boven op de top, hield ik een korte pauze, alvorens naar beneden te gaan…jip, gaan, daar deze afdaling erg steil is en ik niet zo fan ben van bergafwaarts lopen. Toch waren er ook afdalingen waar we in volle overtuiging vanaf konden sjeezen , recht in de richting van onze clubfotograaf Ludo, die zoals altijd klaarstaat om de lopers op het plaatje te zetten.

coolminer's

Na een kleine pauze en opnieuw een verfrissend kommetje water, vat ik het laatste stuk van de trail aan.  Het ergste was achter de rug, maar toch werd ik verrast door de laatste helling, hij was pittiger en vooral langer dan ik dacht. Hierna was het enkel nog teruglopen richting finish…nou ja, het teruglopen was ondertussen al gereduceerd in een stuk lopen en een stuk wandelen. Blij dat de 1u28 minuten over 11K Coolminer’s Trail voorbij waren en met de gedachte: ‘dit doe ik nooit meer’, strompelde ik over de finish. Een paar dagen later, zocht ik op internet al naar een volgende trail.  De interesse voor de St. Pieterberg Bear trail is er, maar gezien de drukke septembermaand nog niet voor dit jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s