Hoe het begon… (deel 4): de weg naar…jawel…een halve marathon!!

Half september 2015 liep ik samen met Marijke de 15K havenrun in Antwerpen. Het was de eerste keer dat de temperatuur weer een haalbare kaart aangaf, zodat ik weer een tempo onder de 6 min/km kon lopen.  Na deze Fun Run bespraken we of het misschien haalbaar zou zijn om in oktober mee te lopen in de halve marathon van Eindhoven. Ik besefte dat ik me hier best zo snel mogelijk voor moest inschrijven, alvorens de twijfel toesloeg en de halve marathon zonder mij passeerde. Marijke had ondertussen de knoop al doorgehakt en stond geregistreerd op die 10eoktober. Ik had deze afstand nog nooit gelopen en geloven dat je minder afstand dient te trainen dan de effectieve afstand voor die dag…dat zat er bij toen nog niet in.  Dus ondanks goede raadgevingen hieromtrend, liep ik een paar dagen nadien de afstand van 20K.  Het was ronduit afzien, ik liep al een tijdje niet goed, maar die 20K stond, in mijn ogen, op het programma.  Met verschillende stops en de wanhoop nabij, kwam ik 2,5u later thuis aan. Ik plofte in de zetel, helemaal leeg en verzuurd.  Mijn hartslag doet op zulke momenten ook rare dingen, want op 7 minuten tijd zat die al helemaal terug rond de 57 slagen/minuut.  Ik vroeg aan zoonlief om me wat Tuc-koekjes te brengen, zodat het zout mijn lage hartslag zou stabiliseren. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om deel te willen nemen aan een halve marathon en dit dan te willen realiseren/forceren in 3 weken tijd.  Marijke had de km’s er ook al inzitten en aangezien zij reeds verschillende keren de dodentocht helemaal tot een goed einde gebracht had, had ik er het volste vertrouwen in dat zij die halve prima zou uitlopen. Een schema dat had ik toen nog niet, ik liep mijn duurloopjes meestal in het tempo waarop ik ook de halve marathon zou willen lopen.  Mijn tempoloopjes volbracht ik met Maylin. Deze bestonden uit 2K inlopen zonder hond, hierna een aantal km’s op tempo met Maylin en dan weer even uitlopen zonder hondje erbij. Via een collega was ik gelukkig wel bij een sportkinesist terechtgekomen, zodat ik toch, in groep weliswaar, werkte aan corestability. Dit 2 avonden in de week. In de laatste trainingsweek, tijdens een geweldige regen –en windtraining liep ik uiteraard een sinusitis op.  Eentje die niet op een paar dagen genezen was. Maar aangezien we – via de internetdokter ‘Google’ – lazen dat er geen probleem is om door te trainen met symptomen boven hals en nek, kon ik rustig doortrainen op weg naar die halve M. Ondertussen wel alle middeltjes inschakelen om zo snel mogelijk weerstand op te bouwen en van die sinusitis af te geraken.
De dag van de halve marathon was eindelijk aangebroken, zenuwen alom. We arriveerden in een grote hal, waar het enorm naar kampfer rook.  Iedereen was druk in de weer om zich voor te bereiden voor die 21,195K. De laatste week had ik braafjes minder km’s gelopen en ook het pastamaaltijdje van de avond ervoor was me goed bekomen. De kriebel in mijn buik bleven gewoontegetrouw aanwezig tot na de start.  Ik deed nog een laatste keer neusdruppels in mijn verstopte neus, nam een nurofen mee voor onderweg, want lopen met een pijnlijk hoofd, zag ik niet echt zitten. Mijn gehoor was de laatste dagen wel wat doffer, aangezien mijn buis van Eustachius ook redelijk verstopt zat, maar dat was een zorg voor later. Ik mocht starten in de voorlaatste wave, maar gezien de drukte aan de dixies had ik deze al gemist en startte ik mee in de laatste wave met Marijke.  Het fijne aan lopen in Nederland en grote evenementen is dat je veel randanimatie rondom je hebt.  Al gauw liep ik aan een – voor mij – comfortabel tempo en genoot met volle teugen. Zelf train ik zelden op een vlak parcours, daar we in een gebied wonen met redelijk wat hellingen.  Vandaar ook de keuze om in het Nederlandse Eindhoven te gaan lopen, zalig dat vlakke parcours. Het meedoen aan grote evenementen betekent voor mij ook voorbijsteken en voorbijgestoken worden, zonder het gevoel te hebben ergens vanachter te lopen. Bij de waterposten stapte ik telkens even, want al lopend drinken resulteert bij mij altijd in morsen en verslikken.  Hierdoor krijg ik het gevoel steeds even snel te recuperen en weer verder te kunnen. Ik had een bende energiegummetjes bij, maar had er uiteindelijk maar 2 nodig om het hele traject af te leggen.  De laatste 4K had ik nog genoeg energie over om door te schakelen naar een versnelling hoger.  Het ging nog steeds goed en toen ik over de finishlijn kwam, zag ik dat ik net onder de 2u geëindigd was.  Ik was tevreden, want stiekem had ik gehoopt onder die 2 uur te eindigen. Tijdens het lopen had ik geen last gehad van de sinusitisklachten of bijhorende hoofdpijn…Gelukkig maar.  Een paar minuten na mij kwam ook Marijke binnen…dit hadden we weer voor elkaar gekregen…alweer een uitdaging die we konden afvinken.

halve M

Ergens vroegen we ons ook af of de mogelijkheid ooit een marathon te lopen op onze bucketlist zou kunnen voorkomen.  Wie weet…volgend jaar nog een aantal halve, in het najaar…of het volgende voorjaar…who knows.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s