Week 1: ‘de lange duurloop’

En dan…zondag!!  De avond ervoor via fietsroutenetwerk Limburg, samen met Bart een Route uitgestippeld van 30K.  We hebben ervoor gepast om veel hellingen erin te plaatsen, aangezien na al die trails van de laatste week, we uitkijken naar een vlakker parcours. Eerst moet zoonlief nog afgehaald worden van zijn 4 dagen PKP-festival, auto uitladen en auto terug inladen voor de werkdag morgen. Dus we vertrekken in de latere namiddag. Ik vind het wel spannend zo’n lange duurloop…het lijkt of die eindeloos gaat duren. We vertrekken goed uitgerust met de raidlight vestjes om, gevuld met waterzak, gel-blokjes, winegums en een energiebar. Gsm en Trekz-oortjes volledig opgeladen en up…we go voor de volgende 3 uurtjes on the road. Het is vandaag niet al te warm, redelijk wat wind en veel bewolking…ideaal loopweertje dus. De eerste 15K gaan vrij vlot. We hebben nog nooit gelopen op dit parcours en dat zorgt dan ook voor een aangename afwisseling om de km’tjes te volbrengen. Er zitten toch een paar pittige, lange hellingen in, maar we hebben de laatste tijd genoeg hoogtemeters in de benen, zodat we deze aan hetzelfde tempo kunnen blijven lopen. Bart gaat er nog een paar tempoversnellingen ingooien, anders verstijft hij helemaal zegt hij. Ik hou het gewoon aan mijn monotone, gestage tempo’tje, gezien we nog maar net over de helft zijn. We wijken even af van de geplande fietsroute, zodat we minder op de weg lopen, maar op een rustiger fietspad langs de Demer. Zo kunnen we dan op het Demerstrand even een korte plaspauze nemen en eventueel een Aquarius bestellen ter afwisseling van het water. Helaas is de cafetaria dicht, ondanks dat op de site stond aangegeven dat ze open waren vandaag. Nu ja, na een energiebar, die we wegspoelen met water, vervolgen we onze route. Het vlakke parcours loopt nog steeds langs kleinere wegjes met veel bochten, zodat het nooit saai wordt om er te lopen. Ondanks de vele stukken in de schaduw, want ondertussen is de zon doorgebroken, krijg ik last op 22k. De ademhaling gaat steeds moeilijker, de luchtpijp begint dicht te pitsen en de inspanningsastma dient zich aan. Dit gaan nog lange 10Km’s worden. Doordat ik steeds zwaardere inspanning moet leveren om zuurstof binnen te krijgen, begint de gekende stekende pijn thv rechterschouder en rug (ribben) op te steken. Het aan 1 stuk doorlopen zal niet meer lukken, dus er zullen meerdere pauzes ingelast moeten worden…Balen!! Bart loopt stukken vooruit of maakt rondjes, terwijl ik even in elkaar gedoken probeer om mijn ademhaling terug onder controle te krijgen. Het liefst van alles zou ik nu willen stoppen en te voet verder wandelen, maar dit is geen optie daar Bart mij verder pusht (mijn beleving) motiveert (zijn beleving en mercikes hiervoor 🙂 ) om door te blijven gaan. Als we bijna thuis zijn, geeft Bart vrolijk aan dat hij de 30K bereikt heeft…ik zit dan nog maar op 28,7K!!  Het is niet meer ver, maar op dat moment lijkt de 30K nog eindeloos veraf. Ik zal dan ook voorbij ons huis mogen lopen, als ik cijfertje 30 wil zien verschijnen…de moed zit me echt in de schoenen. Bart blijft mij aanmoedigen en ik ben dan ook heel content dat mijn garmin met het bekende toontje aangeeft dat die laatste km bereikt is. Ik tik vermoeid af en we gaan even op het muurtje zitten op het einde van onze straat, alvorens we met vermoeide, stijve benen terug naar huis wandelen. Ik laat me vallen op een ligzeteltje in de tuin, benen omhoog, ondertussen de verwelkomende hondjes rond mij wegjagend. Helemaal zoals het moet, he…hum,…niet dus!! Maar voor even lukt niets anders meer. Ik krijg het koud, zelfs na het douchen en warme kleren krijg ik het niet warm…de fysieke inspanning is wellicht een beetje over mijn grens geweest. De balans voor ik ga slapen, is een verzuring in beide benen, pijn aan enkel en hiel, ook mijn knie is gevoelig en de gevolgen van de zwaardere ademhaling zijn ook nog voelbaar. Ik doe mijn Strassburgkous aan en een kniebandage om voor de nacht. De volgende ochtend ervaar ik nog een lichte stijfheid, maar verbazend genoeg is dat ook het enige wat overgebleven is van mijn eerste duurloopje van 30K. De Muscle Relax die ik na het douchen op mijn benen gedaan heb, doet zijn recuperatiewerk goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s