Week 2: Cc-loopje met Flynn als Tempoloopje…

Donderdag staan we vroeg op voor ons tempoloopje nu het nog niet zo warm is. Ochtendmens als ik ben, heb ik uiteraard weinig zin om de hardloopkleren aan te trekken, dus er volgt nog even wat uitstelgedrag. Lang kunnen we dit niet doen, anders is de 14°C ook weer voorbij. Eerst loop ik een rondje van ongeveer 2,5K  als opwarming. De koele lucht zorgt ervoor dat ik eindelijk terug soepel kan lopen, zonder dat dit veel adem-moeite kost. Terug thuis doe ik een super-enthousiaste Flatcoat Flynn zijn tuigje aan. Ik vind het altijd spannend om met hem te lopen, aangezien hij vrij snel is en soms een beetje te uitbundig. Met zijn 35 kg sleurt hij mij over de effen en oneffen stukken van de offroad wegjes. Volgen en ondertussen goed uitkijken waar je je voeten neerzet, is de boodschap!! Gelukkig luistert hij wel naar mij….maar dan enkel als we alleen lopen. Loopt hij tussen andere honden –op training of op wedstrijd- dan kan ik hem praktisch niet houden of hij trekt zo hard dat ik het gevoel heb in tweeën te splijten. Mijn bekken ziet enorm af door de kracht die Flynn op de heupgordel zet. Na de vele plasjes -die een mannetjes hond blijkbaar dient te placeren- en uiteraard…het gekende kakske…kunnen we eindelijk richting veld voor het tempoloopje. Eerst moeten we langs de buur-bouviers. Hier moet Flynn altijd even richting hek om de honden nog een klein beetje meer uit te dagen, ondertussen weet hij wel dat hij moet blijven doorlopen. De buur-bouv’jes volgen ons langs de zijkant mee…altijd blij hier voorbij te zijn, vooral omdat hun omheining zo laag is. Het geeft mij het onaangename gevoel dat ze er zo over kunnen springen. Het eerste stuk in het veld is op gras…’nat’ ochtendgras wel te verstaan!! Ik heb al spijt dat ik mijn trailschoenen niet aan heb. Door de vele bochten, glij ik een beetje weg op mijn Brooks Ghost. Ik wil een toer maken van ongeveer 6,7K en ben nog aan bedenken hoe ik die het beste kan lopen als Flynn plots een scherpe beweging naar rechts maakt. Hum, iemand heeft blijkbaar een drietal allerleukste hangbuikzwijntjes in zijn achtertuin gezet. Nieuw en daarom des te interessanter voor Flynn.  Na een strenge ‘door’ en een spijtige blik richting biggen vervolgt hij zijn weg. Het leuke is dat je de vals-platte-hellingen zo omhoog kunt lopen, als Flynn je meetrekt. Maylin kijkt hier altijd even achterom en besluit dan dat het baasje het moeilijker krijgt en gaat hierdoor ook een heel tempo trager lopen…bijgevolg worden die hellingen extra zwaar. Iets waar ik enorm tegenop kijk als ik met Maylin ga lopen. Ondanks dat het een stevig tempo is, merk ik dat Flynn minder goed loopt dan anders. Hier in open veld is het natuurlijk altijd warmer dan onder de schaduw van een bladerdak. Veel water ter afkoeling gaan we vandaag niet tegenkomen, dus ik besluit het rondje korter te maken. We snijden de weg af langs het watervallenbos.  Waar die naam überhaupt vandaan komt, is mij een groot raadsel…watervallen ben ik daar nog niet tegengekomen, wel grote modderplassen en moerasachtige poelen. ’s Zomers is het meestal vrij droog, op enkele modderplassen na, dus we kunnen hier wel langs met de gewone loopschoenen. Voor een keertje zoeken we of er nog andere interessante loopwegjes zijn, maar we komen steeds op een doodlopend stuk uit en moeten telkens omkeren. Wel heeft Flynn even in een beekje kunnen jumpen, zodat hij toch wat afgekoeld is. Na het bos is het enkel nog bergafwaarts…een zaligheid waar Flynn meestal even voluit mag gaan. Nu ja, tis te zeggen…mijn voluit-tempo…met zijn voluit-tempo kan ik niet mee!! Het laatste stuk wil Flynn ineens niet meer voorop en komt langs me lopen. Dit doet hij hier wel eens meer als we terug huiswaarts keren…het maakt wel dat ik de laatste 600m het vlotte tempo op eigen krachten mag blijven rennen. 600m lijkt niet veel, maar ik ben blij als ik eindelijk mag afkloppen op 5K. Uiteindelijk liepen we een gemiddelde van 4:45 min/km, waarvan we toch enkele minuten verspeeld hebben in het bos op zoek naar een doorgangswegje. Toch vind ik dit snel genoeg voor mij op een zomers dagje. Thuis staat een bakje water en een gerookt kippenreepje op hem te wachten.

IMG_4794

Ondertussen maak ik Maylin klaar om het tempoloopje verder te zetten. Ze loopt 1,5K goed door, maar de volgende km laat ze me in de steek.  Heel herkenbaar voor Maylin als ze niet tussen andere hondjes loopt. Super enthousiast om te vertrekken, maar als ze alleen loopt…dan is de fun er voor haar snel af. Dus lopen we samen de laatste km uit tot thuis. Ook voor haar een bakje water en een kippenreepje. Voor mij…een havermoutontbijt met bosbessen, noten, granen en banaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s