St. Pieters Bear Trail: Maastricht

De St. Pieters Bear Trail!
Hier hebben we allang naar uitgekeken…’de St. PietersBearTrail’.  3 jaar geleden stond die al op mijn lijstje, maar toen was ik nog niet klaar om die 19km trail te lopen. Vorig jaar was ik nog revaliderende na de longoperatie, maar dit jaar….dit jaar stond die op het programma. We zijn nog niet helemaal hersteld van de luchtweginfectie, maar we gaan het rustig aan doen en we zien wel wat er komt. Vol goede moed vertrekken na het hoornachtige signaal de groeve in. De vele regenbuien van afgelopen dagen hebben de ondergrond tot een cementachtige brei omgevormd. Het is ploeteren door de vele, natte plekken. Afentoe wegzinkend in een modderput en hopen dat je schoenen niet blijven steken. Spetters witte modderbrei spat langs alle kanten op en zorgen ervoor dat je van kop tot teen onder een witte laag bedekt raakt. Het is 12°C, maar door de zon voelt het al snel warm aan. Als we door een grote plas denderen, koelt het gelukkig voor even af. De schoenen zijn nu ook weer proper, maar helaas…voor later…geeft dit een vieze, open blaar op de bovenkant van mijn tenen. Het hoeft geen verdere uitleg dat dit voor een groot stuk op het parcours pijnlijk hinderlijk lopen is. Bart is al vanaf het begin doorgelopen en die zie ik in de verste verte niet meer.

 

Na 3 km komen we nog eens voorbij de start en mogen dan gelijk het bos inklimmen. Tot nu toe heb ik een goed tempo’tje kunnen aanhouden, maar de klim is lang en –zonder het te willen- wandel ik het laatste stukje omhoog. Hierna volgen mooie singletracks omlaag, om dan weer te klimmen in de vele bochten.  Dit gaat goed…het is zalig lopen qua temperatuur in het bos onder het –nu nog- mooie bladerdak. Hopelijk blijft dit zo en kunnen we eindelijk eens een mooie tijd neerzetten op een trailrun. De afwisseling van klimmen en terug dalen maakt het leuk. Klimmen doe ik nog steeds in stap, maar  ik kan vlotjes doorstappen. Dalen lukt aan een vrij goed tempo. Rond km 10 begin ik het moeilijker te krijgen…het lopen in de zon geeft weer wat problemen met de ademhaling. Gelukkig is daar de bevoorrading en kan ik even op adem komen. Ik heb vandaag geen camelbag meegenomen, maar heb er wel wat spijt van…geen water meenemen voor onderweg, was toch wel een grote inschattingsfout die ik gemaakt heb. Na een appelsienpartje, water en een stukje cake trekken we weer verder. Even kwam ik in de verleiding om mijn schoen uit te doen en te kijken wat de pijnlijke schade was, maar ben toch blij dat ik dit niet gedaan heb. Het gaat niet zo vlotjes meer en we moeten ons tempo drastig laten vallen…de luchtwegen durven weer gaan toepitsen en dat wil ik ten koste van alles vermijden. Leuk, ontspannen lopen is er niet meer bij, maar de omgeving maakt veel goed. We lopen via jungleachtige singletracks…wegjes die we herkennen van onze wandeling met de hondjes vorige zomer. We worden getracteerd op een prachtig uitzicht over de Maas en klimmen ondertussen vlijtig door…meer wandelend, dan lopend, want het is ferm uitkijken hier.

 

Na deze klim mogen we weer naar beneden…dit gaat beter, maar echt comfortabel kunnen we dit niet noemen. Op km 13 komt er een serieus stevige klim tevoorschijn…op handen en voeten strompel ik naar boven, halverwege tegen een boom leunend, daar de ademhaling pijn begint te doen. Het duizelt in mijn hoofd en ik zie zwarte vlekken verschijnen. We doen deze klim dan ook in stukken en brokken en nemen de tijd om even goed op adem te komen, alvorens we terug naar beneden vertrekken. Ik neem me voor om morgen zeker naar de osteopaat te bellen om de thorax terug los te krijgen, eventueel een consult bij de pneumoloog te boeken en de gedachte om de nature trail van 28K om te laten zetten naar de 15K passeert ook de revue. Als we al gedacht hadden dat we de zwaarste klims gehad hadden, dan wordt de volharding nu absoluut op de proef gesteld…er komen namelijk nog een aantal zware klims in het zicht. Alweer op handen en voeten om boven te geraken, alweer in stukken en brokken met een ademhaling die overuren maakt. Een andere uitweg is er niet, dus met de moed der wanhoop, sleur ik mij naar boven. Als we eindelijk boven aankomen, wandel ik nog een heel stuk vooraleer ik terug kan beginnen lopen. Nog 2K en we mogen finishen. In de verte horen we de reeds gefinishte lopers afgeroepen worden. Het laatste stuk is gelukkig weer bergafwaarts, doch ik heb nog steeds geen energie om lekker naar beneden te rennen. Pas als ik de finish voor me zie, krijg ik terug een ietsje hoger tempo te pakken. Bart staat aan de finish…hij is al een half uur eerder toegekomen. Blij dat ik er eindelijk ben. Nu nog even bekomen, vooraleer we richting auto stappen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s