Week 6: zondagse langeduurloop: Bokrijk

Nadat we gisteren nog een 6 km met de hondjes gelopen hebben, gaan we ons klaarmaken voor onze langeduurloop.
Bart heeft een leuke route, via het Limburgs Fietsroutenetwerk, uitgestippeld. Normaal moeten we 24K, maar het komt uit op 26,5K. We vertrekken aan het treinstation in Bokrijk en lopen richting het pad dat door het water gaat. Eindelijk lopen we hier ook eens door…een leuke toeristische trekpleister met aan weerzijden het water op ooghoogte. Nog maar net vertrokken en uiteraard moeten we hier even tijd maken voor een selfie. Mijn beenspieren zijn nog pijnlijk van vrijdag en gisteren…Canicrossen voor een duurloop is dus echt ‘géén’ goed idee!! Het is een mooie, zonnige herfstdag en dat is te merken aan de vele fietsers en wandelaars. Vanaf 6K voel ik eigenlijk al dat het vandaag mijn dag niet gaat zijn. Een moeilijke ademhaling, oncomfortabele spieren en een warm zonnetje maken van de duurloop een helse ervaring. Bart heeft ook wat last van de spieren, maar verder gaat het vrij soepel. Ondanks het tempo van 6:25/km lukt het me niet om lekker te lopen.
De omgeving is echter heel gevarieerd en mooi, doch dit kan me niet bekoren vandaag. Ik vind er totaal niets meer aan en zou liever stoppen en een bus terug naar huis nemen. De twijfel of ik überhaupt langere afstanden kan lopen, neemt zienderogen toe. Ik vraag me af hoe het komt dat ik mijn conditie er niet bovenop krijg. Ik voel dat mijn longen veel moeite moeten doen om de lucht binnen te krijgen…mijn luchtwegen pitsten nog net niet toe. Is dit een allergische reactie, inspanningsastma of heb ik toch last van chronische bronchitis. Bart probeert me op te peppen zonder succes. Zijn raad en advies is simpel: ‘Neem contact met de pneumologen en laat je onderzoeken’. Ik ben echter bang dat deze gaan zeggen dat ik dan maar niet aan lange duurlopen moet doen en dat ik tevreden moet zijn met de kortere loopjes…het zal wellicht afhangen van het feit hoe goed zijzelf op de hoogte zijn of ertegen staan ivm hardlopen. Toch besef ik zelf ook dat het zo niet verder kan en dat ik ASAP een consult moet aanvragen. Ik heb spijt dat ik mijn pufje niet meegenomen heb, zodat ik kon testen of dit verschil maakt of niet.  Ik vraag me ook af of dit enkel zoveel moeite kost, omdat het wat warmer is vandaag of dat er weer meer aan de hand is. Door de moeizame ademhaling ontstaat er ook pijn thv thorax en schouders. Een lichtpuntje halverweg thv Winterslag is de korte wandeling om het waterijsje op basis van fruit te verorberen. Een gezellig, klein cremerie’ke…ook een manier om dingen te leren kennen.

Hierna lopen we verder richting de Maten. Door de inname van (riet)-suiker gaat het voor eventjes terug wat beter…het is ondertussen ook wat afgekoeld, dus dat doet ook wat af.  Hierna volgt een lang, saai stuk langsheen de Kneipstraat, waarna we weer verder kunnen kronkelen doorheen de vele bochten van de kleinere straatjes. Als we eindelijk aan het Albertkanaal passeren, staat de zon al heel laag.

Het is een heel mooi zicht met die ondergaande zon op het kanaal en de Diepenbeekse SAS, maar dit betekent ook dat we het laatste stuk in het donker zullen mogen afleggen. Bart is ondertussen al een stevig stuk doorgelopen, aangezien mijn tempo laag ligt en ik zelfs af en toe moet stoppen om terug op adem te komen. Gelukkig keert hij vaak genoeg terug om, zodat ik niet te ver achterop raak en dus niet het gevoel heb om alleen achter te blijven. Ik neem me voor te lopen tot 25K en dan af te klokken, zodat ik het laatste stuk al wandelend kan recupereren. Bart komt nog eenmaal terug om te zeggen dat ik linksaf moet en dan wellicht aan het ronde punt thv Bokrijk uitkom. Mijn benen zijn helemaal verzuurd en ik stel me inwendig de vraag hoe ik ooit een marathon denk uit te lopen…ik krijg de training nog niet eens voor elkaar. Al wandelend koel je ook snel af en ik ben blij dat ik een EHBO-warmtedeken mee heb, die ik dan ook rond me heenleg. Geen zin in nog meer longproblemen achteraf….hoesten doen we zo al genoeg de laatste tijd. Bart wacht me al op aan de parking van het stationnetje…hij heeft in totaal 28,8K gelopen. Meestal kan ik na een lange duurloop niets eten, maar nu ben ik blij dat ik de protiëneshake bijheb, want de honger slaat ineens toe. Ik neem me voor om morgen zeker en vast te bellen voor een afspraak op pneumo. Thuisgekomen verzorgen we eerst de paarden en de hondjes.
Na de douche kunnen wij aan tafel aanschuiven, want Noah –die ondertussen alweer richting Leuven vertrokken is- heeft het avondmaal gemaakt. Zalig…want dat zou ik nu echt niet meer zien zitten om nog te doen. Deze nacht slaap ik niet goed…de benen verzuurd en mijn rechterlongkant doet helemaal zeer. Liggen op rechts is dan ook totaal geen optie. De ongerustheid stijgt en ik vraag me af of ik voor zaterdag niet beter een kortere afstand meeloop ipv de 28K….no shame, no blame!! Maar toch vind ik het moeilijk om te switchen. Ach…we hebben nog een paar dagen om erover na te denken. Maandagochtend sta ik verrassend genoeg op met stijve, maar geen pijnlijke beenspieren meer. Rechterlongkant…nou..daar helaas nog wel last!! Maar dat helpt ons alleen maar om toch die –al zo vaak uitgestelde-afspraak toch te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s