Averbode Nature Trail

Deze week heb ik bewust een weekje rust gehouden, op een enkele 5 km en corestability na. Zo kunnen we zaterdag met uitgeruste benen deelnemen aan de Nature Trail in Averbode.
Zaterdagochtend…vroeg op en richting Averbode. Ik heb nog steeds niet besloten of ik mijn afstand ga switchen of niet. Stiekem weet ik dat dit niet ga doen en dus wellicht ga afzien op de 28K. Er zijn nog clubleden aanwezig die de 8K meelopen…gezellig nog even babbelen, alvorens we ons -na het nodige bezoekje aan de dixie- begeven richting start. Hier krijgen we te horen dat de 28K eigenlijk 28,750K is…oeps, voor mij geldt dat eigenlijk al als 29K!! Niet dat dit doorslaggevend zou zijn voor mijn switch-beslissing, maar toch…
Het startschot wordt gegeven..letterlijk!! En we vertrekken voor een paar uur door het natuurgebied thv Averbode. De eerste 5K gaan zoals gewoonlijk goed, maar na 6K steken de luchtwegproblemen toch de kop op. Ergens ben ik wel blij dat ik het tweede osteopaat-bezoekje verzet heb naar maandag ipv vrijdag. Anders zou het lopen helemaal niet door kunnen gaan. En nu kunnen we de spieren achteraf eens goed ter controle en behandeling onderwerpen. 6K en het al moeilijk hebben…nu lijken 28,7K nog verder en misschien wel onhaalbaar. We nemen ons voor om gewoon rustig door te lopen, niet teveel energiegels/gums of dergelijke te nemen, want uit ervaring weet ik dat dit geen effect heeft als de zuurstof toch niet naar behoren opgenomen kan worden. Rond 7,5 km raak ik aan de praat met een medeloper…De volgende 3K vliegen op die manier zo voorbij. Het is een mooi parcour, heel afwisselend. Als we aan de eerste bevooradingspost arriveren, hebben we de zwaarste klimmers gehad. Vanaf hier is het nog wel wat op en af gaand, maar de zwaardere klims zijn gepasseerd…goed nieuws dus!! Het is ondertussen ook beginnen regenen >> miezer-regen. Hopelijk krijg ik het nu minder zwaar, doordat er meer zuurstof in de lucht aanwezig is. Doch helaas, pindakaas….we mogen nog steeds verder ploeteren, zowel qua verminderde longfunctie als door de zanderige ondergrond. Aan de tweede bevoorading, rond 17K neem ik even mijn tijd om terug op adem te komen. Het is nog meer dan 10K, dus…even een korte pauze. Ik eet een stuk banaan, water heb ik zelf bij en alvorens ik vertrek krijg ik nog een extra energiegum (sportfruit) mee van Wcup. Blij dat ik deze meekreeg, want rond 19K voel ik de energie letterlijk wegvloeien. De suiker zorgt voor een instant energie-gevoel en we kunnen weer een tijdje meelopen met de groep. Het begint steeds harder en harder te regenen. Zolang we onder de bomen blijven, valt dit nog mee, maar op de open stukken is de slagregen echt hinderlijk. Ik maak meerdere overgangen naar stap tussendoor en raak op die manier meer en meer achterop. Mentaal is dit mefast voor mij en de frustratie begint parten te spelen. Km 24 wandelen we volledig uit en als we daarna een groepje wandelaars gepasseerd zijn, besluit ik de laatste km’s terug lopend te doen. Met de moed der wanhoop vat ik dit loopstukje terug aan. We tellen af…we gaan…wellicht als laatste, maar lopend over de finish. Nu ja…vooraleer ik mag finishen, duik ik eerst nog in de laatste km’s op de grond. Gestruikeld over een boomstronkje en daar ga ik…pats, plat op de grond!! Ik evalueer even of alles nog kan functioneren >> heup en knie zijn gehavend en pijnlijk, maar we kunnen verder. Kort aan de finish staat Bart al op mij te wachten…al helemaal omgekleed en bekomen. Ik strompel nog even -helemaal verzuurd- verder tot aan de finish…krijg een proficiat, een peperkoek, water en een biertje mee!! Samen met Bart ga ik, als 1 van de laatste mijn sporttas halen…ok, ik geef toe…de mooie trailrun is uitgelopen, maar de voldoening is er totaal niet!! Bart heeft een mooie tijd gelopen, was binnen op 2u45.
Ik moet wel nog vermelden dat deze eerste Nature’s trailrun Averbode tot in de puntjes goed georganiseerd was in een heel mooi stukje natuur. Het enige dat ik miste, waren de verfrissende appelsien-puntjes die je op de meeste trails krijgt. Zondag volgt een rustdagje en maandag zien we wat de osteopaat zegt. Een tip die ik nog meekreeg van een clublid is dat ik mijn ijzer ook eens moet laten nakijken >> dit keer zelf niet aangedacht, maar dit geeft uiteraard ook een behoorlijk conditieverlies en kan leiden tot een mindere zuurstofopname. Verder zal de bronchitis begin september misschien ook nog wel parten kunnen spelen. Pfff, wat een zoektocht, seg!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s