Road to… (3)

hard to failOndertussen is het overduidelijk…het marathonschema kon nog niet afgewerkt worden. Hebben we in de zomer liggen zwoegen tegen de warmte – ondanks dat het dit jaar niet zo’n warme zomer was – werd het in september nog zwaarder om dit schema te voltooien. Twijfelde ik om me in te schrijven in oktober, november of uiteindelijk april, ben ik nu zwaar aan twijfelen om überhaupt ooit te kunnen inschrijven voor een Marathon.
Aangezien september al onmiddellijk ingezet werd met een plotse weersverandering naar temperaturen die de herfst aankondigden, kreeg ik ook dit jaar weer te kampen met luchtweginfecties. In eerste instantie trainden we dan toch nog wat door, maar toen de infectie overging naar een goede bronchitis, vond ik het toch noodzakelijk om de nodige rustdagen in te lassen. Serieus balen, hoor…
Het is al halfweg september wanneer ik eindelijk terug ‘on the road’ enkele km’s kan aftikken. Tempo zit er niet in, dus houden we het op een gezapig joggen. Het snotteren en de hoestbuien achteraf nemen we er maar bij. Wanneer ik eind september toch nog vertrek voor de 28K natuurloop in Averbode, moet ik toegeven dat de luchtweginfecties hun tol geëist hebben en dat het lopen van duurlopen van geen kanten vooruitgaat. Ik puf en hijg me de longen uit het lijf aan een tempo dat me een 7elaatste plaats opleverde. Mijn besluit staat vast…dit is – voorlopig althans – de laatste, lange duurloop én maandagochtend wordt er gebeld voor een consult pneumo. Lang genoeg getalmd…we willen weten waarom en waaraan we dit jaarlijkse conditieverlies te danken hebben. Na een positieve longfunctie in rust, wordt er voorgesteld om een Histamine-provocatie-test uit te voeren. Met een bang hartje vertrek ik dus richting Jessa Zh, want histamines inademen tot je luchtpijp dichtgaat, vind ik nu niet bepaald een prettig idee. Helaas ben ik op dit moment weer opgezadeld met een heuse sinusitis – en een fikse kou op mijn nekspieren – na het regenloopje van zondag. Dus na overleg met de arts wordt er beslist het onderzoek nog even uitstellen, daar dit wel eens een vertekend beeld kan geven tijdens het onderzoek.
Oh ja….het hieltje hebben we ondertussen onder controle gekregen. Het dagelijks aandoen van Nike Free Schoenen werkt blijkbaar heel positief bij mij, alsook het lopen met een goede aangepaste schoen. Jammer dat deze schoenen niet zo responsief zijn, waardoor ik op de langere lopen vrij zware benen krijg. Stilaan weer uitkijken naar een stabiele, maar responsieve schoen dus.
We hebben ondertussen ook besloten om een personal (sport)coach aan te spreken, zodat we hier gericht mee aan de slag kunnen. Het is nu nog even wachten op een plaatsje dat vrij komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s