En dan…het moment van de waarheid…de halve marathon van Gent!!

Deze week deed ik nog 2 kleinere loopjes…een 6 km soepel en een tempoloopje van ongeveer 9 km. De volgende dagen houden we Rust aan, zodat we fris en monter aan de start kunnen staan in Gent.

We hebben om 7.00u afgesproken om 2 andere medelopers van de club op te halen. Gezellig babbelen in de auto om de zenuwen toch wat naar de achtergrond te drukken. We komen heel vroeg aan in Gent. Er is nog niet veel activiteit rond het sportcomplex, maar wat een voordeel…we kunnen praktisch tegenover het gebouw parkeren…wat makkelijk. Logo gentWe gaan onze startnummers afhalen en zoeken dan de kleedkamers op. Tamara start als eerste om 10.00u daar zij de marathon loopt. De zenuwen staan strak gespannen en de hartslag klimt ook al over de 100 sl/min. Ze starten 10 minuten later dan gepland…in waves. Als ze vertrokken is, haasten wij ons om nog een laatste stop te maken aan de toiletten…helaas, rijen aanschuiven en dat is niet zo bevorderlijk voor de opkomende zenuwen. Ik vrees voor een tussentijdse stop tijdens het lopen, want het hoogstnodige aan het toiletbezoek wil zich nu uiteraard niet laten verschijnen…dus, nu maar hopen dat er dixies genoeg zijn op de looproute. Bart gaat in een sneller startvak staan, Delphine en ik in het startvak van 1u45…voor mij veel te snel, maar als ik me achter de ballon van 1u50 op zou stellen, is de kans groot dat we helemaal vast komen te zitten. Dan liever ingehaald worden. Ik heb me voorgenomen om rond een tempo te lopen van 5:30 – 5:35/km…vandaag nog comfortabel, aangezien ik niet zeker ben wat de luchtwegen gaan doen. Ik heb geen zin om dicht te klappen en dan na 6K de rest van de route het te zwaar te hebben. Maar het gaat goed. We zijn niet te snel gestart en na 1,5K hebben we een aangenaam ritme te pakken. Rond 5km begin ik te voelen dat ik naar toilet moet…pfff, hier was ik al bang voor en heb een grondige hekel aan dit gevoel. Aan de eerste bevoorrading staan er dixies. Opgelucht maak ik het noodzakelijke tussenstopje… jammer, want hierna moet ik toch even moeite doen om terug in het goede loopritme te komen. Toch kan ik redelijk comfortabel blijven lopen aan een fijn tempo en onderweg nog genieten van het loopparcours, de koele lucht, het volk langs de kant en de muziek in de oortjes. De offroad stukken zijn goed beloopbaar, maar hier en daar moet ik toch opletten dat ik met mijn Lunar Epic’s van Nike niet uitschuif…veel grip heb ik niet met deze schoenen. Daarvoor zijn ze uiteraard ook niet bestemd. Hoe het komt, weet ik niet, maar ik dacht gelezen te hebben dat het ging om een vlak parcours, maar er zitten toch een paar bruggen-klimmetjes in. Ben ik blij dat ik afgelopen tijd toch wat hellingen in mijn voorbereiding gestoken heb. Alhoewel…veel voorbereiding mag ik het niet noemen, daar ik verschillende keren uitgevallen ben. Toch voelt het goed. Als we de 11K passeren realiseer ik me dat we al over de helft zitten. Ondanks dat alle km’s netjes aangegeven zijn, probeer ik me toch niet te focussen op de afstand en voor ik het weet zit ik op 16K. Als ik naar mijn Gps kijk, zie ik dat, als ik nu het tempo opdrijf, ik nog mijn PR op de halve M kan verbeteren. Toch durf ik niet teveel eisen uit schrik dat de luchtwegen weer dicht gaan knijpen. Ik leg me dan ook neer dat we dit niet als doelstelling hadden en dat het comfortabel uitlopen een beter gevoel gaat geven dan als ik de laatste km’s volledig moet terugnemen. Wat ik vooral niet verwacht had, was dat de laatste 2K nog een paar pittige klimmetjes inhielden en dat we over het gras moesten. Dus de allerlaatste km tel ik om de 100m af en moet ik echt doorzetten. Altijd blij om over de finish te gaan en de garmin af te zetten. Ik zie dat ik er 1u55 over gelopen heb, dus ik ben best tevreden met mijn 5.28/km-gemiddelde. Ik neem mijn medaille aan, welverdiend, vind ik en ga op zoek naar Delpine en Bart. Zij staan om de hoek…Delphine haalde een mooi resultaat voor haar eerste halve marathon…Bart, ook zijn eerste officiële halve Marathon, liep deze uit in 1u42 met een gemiddelde van 4.50/km… Allebei een ferme, dikke proficiat voor hun prestatie!!
Nadat we ons omgekleed hadden, onze protiëneshake gehaald hebben, maakt Bart zich terug klaar om Tamara in de laatste km’s te gaan ondersteunen. Wij blijven ondertussen lekker warm en geduldig wachten tot zij de hal binnenkomt om over de finish te gaan. En ja, hoor…daar zijn ze!! Tamara in volle concentratie in die laatste meters en gaat over de finish met een fantastische tijd…knap gelopen!!

Als iedereen een beetje bekomen is, vertrekken we weer richting Limburg. Bart rijdt het eerste stuk door Gent, maar bij de eerste stop neem ik het stuur over. De bekende bovenbeenkrampen na het lopen steken terug de kop op bij Bart en dan is het autorijden voro hem een hel!!
Zondag volgt dan het verdiende rustdagje…en hiermee sluiten we dan ook ons schema’tje af… Nog geen marathon, maar wie weet…er komen er nog genoeg!!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s