F1W2: Malaga (2)

De volgende dag gaan we rondkuieren in de stad. We eten ’s middags tapas, zodat we tegen de avond iets lichter kunnen eten, want er staat een intervaltraining op het programma. Die doen we liever als de zon al onder is, want warm is het wel. Weer hebben we niet hetzelfde interval opstaan en we gaan elk onze eigen weg. Ik kom Bart wel nog tegen aan de havenparking…gelukkig, want ik vind het daar toch een beetje akelig. Maar later ben ik hem volledig kwijt. Ik loop richting haven via het ‘centre pompidou’. Het is daar een leuke drukte….veel restaurantjes, winkeltjes en zelfs nog een kerstmarktje met – nog steeds – kerstmuziek op de achtergrond. Ondanks het zware interval, geniet ik met volle teugen…zalig warm, een fris briesje zodat het niet te warm is. Ik mis het koude grijsgrauwe regenweer van thuis totaal niet. Ik schrik op als er twee kleine jongetjes plots vanuit  de pilaren naar voor springen. Ze vliegen voor me in en ik kan met nog maar net overeind houden. De ondergrond is hier redelijk glad en ik ben blij dat ik net op een rustig tempo liep. Op het einde van de overkoepeling besluit ik toch maar terug te keren, want ik weet niet goed hoe ver deze weg nog doorloopt. We zijn op de terugweg en beginnen aan ons 4einterval van de 5x2K in z3 als ik een stekende kramp krijg in mijn linkerkuit. Ik loop deze 2K nog uit, maar zelfs tijdens de 500m z1 krijg ik de pijn niet weg. Ik stop even aan de kant en probeer de kramp weg te masseren….helaas, de pijn wordt alleen maar erger. Ik beklaag me nu dat ik mijn compressiekousen niet aangedaan heb. Ik vond ze niet echt passen onder mijn driekwartsbroek, dus….liet ik ze maar uit. Een super slecht idee blijkt, zeker aangezien mijn linkerbeen mijn slechte been is. Tien jaar geleden ben ik onder de hoeven van mijn paard terechtgekomen en is mijn spier verpletterd en afgescheurd. Gelukkig weinig last van tijdens het lopen, maar….ik moet uiteraard wel iets meer zorg dragen voor die kuitspier dan normaal. dus….Compressiekousen uitlaten tijdens een pittig interval van 12.5 km is NOT DONE!! Ondertussen komt Bart ook terug aangelopen…hij moet nog 500m en stopt dan ook. Ik strompel verder tot aan ons appartementje en baal ervan dat ik de training moest stopzetten. Ik hoop alleen maar dat dit geen blijvertje gaat zijn, want dan is het ‘vaarwel 8 april’. De volgende dag doet het nog zeer, maar ik doe mijn compressiekous aan als we gaan shoppen. Hierdoor voel ik eigenlijk niets meer, dus gelukkig had het te maken met mijn niet zo goede been.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s