F2W1: Neen, ziek worden is niet goed voor de moraal…

Bam!!  We liggen eruit….
Dachten we eindelijk terug op de rails te zitten…de vermoeidheid van onze Malaga-trip is eindelijk uit de benen en we hebben het schema toch nog redelijk netjes kunnen behouden. Maandag stond een 10k z2 op het programma, maar na de intensieve intervaltraining van zondag zie ik het nut van een rustdag meer in dan de training. Zo gezegd, zo gedaan…dinsdag lopen we dus netjes op gevoel, zonder alarmtoeter erbij 11K in…jawel zone 2. Het is een mooie, koude, maar droge dag. Ik voel helaas alweer een luchtweginfectie opkomen. Ze zit nog mooi boven het halsgedeelte, maar toch…hier weet ik dat het erop of eronder kan zijn.

Woensdag ben ik vrij, dus hier staat de 20k z2 gepland en uiteraard omdat donderdag code oranje aangegeven wordt door de weermannen. De motivatie is ver zoek, want het klaarmaken van mijn rugzakje neemt een eeuwigheid in beslag. Ik werp nog een snelle blik op de buienradar en zie dat het nog een tijdje droog blijft. Waar die buienradar de gegevens gehaald heeft, weet ik niet, want vooraleer ik de straat uitgelopen ben, krijg ik al een eerste bui over mijn hoofd. Ik ben nog niet opgewarmd en trek mijn regenjas wat hoger dicht en hoop dat mijn kap netjes op mijn hoofd blijft, want met deze wind is dat niet zo evident. Ergens baal ik wel van dit weer…heb er vandaag echt niet zo’n zin in…20K lijkt nog ver weg!!
Als ik in open veld passeer, voel ik de stevige wind echt wel tegenwerken. Het lijkt wel alsof ik ter plekke sta te dribbelen…ik kom niet vooruit en het kost me alle energie. Ik zet de muziek uit, want door de felle windvlagen hoor ik die toch niet naar behoren. Eenmaal terug tussen de huizen valt de wind een beetje weg en komen we toch nog in een aangenaam, fijn looptempo. Ik besluit een tussenstop te maken bij mijn moeder…altijd handig als de nood aan een toiletbezoek zich opeist. Ondertussen is het ook minder gaan regenen, dus we genieten van het loopje. We hebben 11k in de benen als ik arriveer bij mam. Vanzelfsprekend wordt hier voorgesteld om me met de auto naar huis te brengen, want dit is toch echt geen weer. Moedig slaan we dat verleidelijke bod af en even later gaan we weer op pad. Het duurt even vooraleer ik het terug warm heb en terug in de zalige kadans ben. We hebben nog 9 km voor de boeg en in mijn hoofd stippel ik de weg uit, zodat ik niet te ver ga afdwalen. Rond 14 km krijg ik de eerste slag >> het gaat niet meer. Mijn lichaam voelt volledig leeg en ik begin te twijfelen of ik er goed aan doe om de volle 20K uit te lopen. Het is – recht op recht – nog 3 km tot thuis, dus….ik kan een gedeelte skippen. Toch vind ik het moeilijk om een training af te breken, dus dapper gaan we door op de langste route. Na nog 2 km merk ik dat het echt niet meer lukt…ik heb al spijt dat ik niet de kortste weg ingeslagen ben. Ik stop even om op adem te komen en eet ondertussen de Snelle Jelle op…in de hoop terug energie te krijgen. Die laatste km’s zijn een ware hel en op de koop toe begint het ook terug te regenen.

Lang moeten we echter niet meer drentelen, want het begint snel donker te worden. Door het oponthoud, de tussenstop en afentoe even wandelen tussendoor is het later dan verwacht en in het donker lopen met enkel zwarte kledij, is niet zo verstandig. Deze gedachte motiveert mij wel om toch een effort te doen om het tempo aan te blijven houden. Ik krijg door de moeilijke ademhaling ook terug pijn tussen de schouderbladen…de longen mogen zwoegen…het kost moeite. Ik klok af op 20 km en  haal opgelucht adem…de laatste 500m kan ik uitstappen. Ik voel elke spier in mijn lichaam, ben volledig verkleumd en verlang naar een warm bad.

Gelukkig hebben Jelse en ik voormiddag samen te paardenstallen gedaan en kunnen de paarden naar binnenkomen…alles staat al klaar. De avondknuffel is vandaag heel kort en als ook de hondjes hun eten gehad hebben, kan ik eindelijk een lang, warm bad nemen. Ondanks het zalig badje blijft alles koud voelen. Spieren die normaal niet zeer doen, blijken nu ook pijnlijk te zijn. Tijd om even de T° te checken…en wat ik al vermoedde, werd bevestigd… lichte temperatuursverhoging (37.8°C). Verdorie…dat kunnen we echt missen!!
De volgende dag staan we dan ook op met een pijnlijk, gezwollen keel, een luchtweginfectie en ook de sinusitis mag niet ontbreken. Voor Fase 2 week 1 zullen we verder forfait mogen geven, alsook de Polar Bear Trail zondag….Das Balen!! Laat mij hopen dat we er snel door zijn, want dit is niet goed voor de moraal in het verhaal van mijn ROAD TO….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s