F2W6: Onze 30’er komt eraan…

Omwille van een afgelaste werkvergadering onverwachts een namiddagje vrij…Bart is ook vrij…ideaal om de langeduurloop naar een weekdag te verschuiven, zeker nu ze zondag ook nog eens temperaturen rond en onder het vriespunt geven. Voor mij echt niet ideaal voor een LSD-loop van 30K z1.
We kiezen een route uit naar Kattevenia, deels asfalt, deels offroad. We spreken af om in de Soepele modus te lopen…het is 2°C met veel wind en zone 1 lijkt me te koud om de hele 30K uit te lopen.
Mijn doel is deze uit te lopen rond de 6:00/km…lekker rustig tempo.

1-4 km: het tempo loopt vlot, het is koud, maar de zon schijnt en het is zalig lopen.
5-6 km: ipv het onverharde stuk te nemen, kies ik ervoor om langs de weg te lopen…dit stuk gaat namelijk lekker naar beneden. Al snel loopt ook het looptempo op en krijg ik tot 2 keer toe een verwittiging van Bart om trager te lopen. Kwestie van reserve te hebben op het einde van de 30k. Maar het loopt zo vlotjes dat ik hier geen oren naar heb…we zien later wel!!
7 km: hier moeten we onder de tunnel door om richting Genk/ Zutendaal te geraken. Het is nog steeds een goed en vlot tempo. Normaal buigen we hier af richting Albertkanaal, maar aangezien ze de verbinding dicht hebben gezet, omwille van wegenwerken, moeten we nu over de kanaalbrug.
8 km: de kanaalbrug…eerste keer dat we die in volle glorie over moeten. Het stijgt en het stijgt en blijft serieus stijgen. Meer dan 1km lang mogen we opwaarts, het tempo valt terug, maar blijft onder de 6:00/km. Ik zal blij zijn als we op het kantelpunt van de brug arriveren, zodat we terug naar beneden kunnen.
9 km: Oef….eindelijk het kantelpunt…even de remmen los tot aan de rode lichten. Alweer die verwittiging van Bart om trager te gaan…sla ik weeral in de wind. Ja, hoor…laat me maar…ik zie seffens wel.
10-13 km: we lopen onder de elektriciteitspalen door het bos in. Het is even wennen om van de harde ondergrond naar de zandgrond te gaan…het tempo valt serieus terug, zeker wanneer de heuvels eraan komen. Via een single track komen we op het hoogste punt, maar…boven aangekomen, knakt het even. Het lijkt wel of ik geen energie meer heb om verder te lopen. De benen voelen zwaar en ik vloek inwendig dat ik het eerste deel zo snel gelopen heb. Ik wist op voorhand dat het eerste deel van de offroad een zwaar stuk zou zijn. Aangezien ik niet zo sterk ben offroad, had ik hier echt wel rekening mee moeten houden….balen, maar eigen schuld, dikke bult!! Het laatste stuk kies ik er dan ook voor om langs de weg te lopen ipv de boswegen om KTV te bereiken.
14 km: even een korte pitstop in de sporthallen om van de vervelende buikkrampen af te geraken.
15-17 km: na het pitstopje moet ik wel even terug in de cadans komen. Ik ben meer afgekoeld dan ik dacht. We besluiten naar Wiemismeer te lopen. Na het stukje in het bos loop ik nu wel wat verstandiger en houden we een tempo aan van ongeveer 6:00/km. Ik sta wel versteld van het feit dat het redelijk bergopwaarts blijft gaan in deze richting. Nooit zoveel van gemerkt als ik lekker zalig op de rug van d’Ulysse zat.
18-21 km: ik loop, maar voel me steeds meer wegzakken in een ferme dip. Ik vrees dat ik de 30 km vandaag niet ga uitlopen. Niet alleen het snellere tempo ligt aan de grondslag, maar ik heb ook geen rustdagen ervoor genomen. Eergisteren liep ik 8,5 km op de loopband en gisteren nog 10 km weliswaar in een rustig tempo…maar voor de langeduurlopen heb ik toch minstens een dag rust nodig, alvorens ik die aangenaam kan uitlopen. Ik wandel tussendoor kleine stukjes, komen terug offroad, mogen weer omhoog…het pad lijkt wel op een walkthrough op de cakewalk (kermisattractie), ik glij uit in de modder, geen fut om mijn voeten hoger te heffen, takken zwiepen in mijn gezicht. Ondanks de mooie omgeving staat het janken me nader dan het lachen. Uiteindelijk laat ik me aan de rand van de weg tegen de grond zakken en geef aan dat ik pas terug start als mijn hartslag en ademhaling het aangeeft…het gaat echt niet meer. Ik weet dat Bart niet wil of kan stoppen, maar ik kan ECHT niet meer.
22 km: ik besluit toch om het gelleke te nemen en niet enkel op gummies, nougat en peperkoek te lopen. Hopelijk gaat het dan terug beter.
23-25 km: we verlaten het bos voortijdig, maar hierdoor lukt het terug om makkelijker en aangenamer te lopen. Ik herkom een beetje en hoop nog dat dit bijft voortduren. We gaan de kanaalbrug terug over. Dit keer is het opwaartse stuk korter en mogen we meer dan 1 km naar beneden rennen. Wat doet dit deugd…zalig!!
26 km: we komen aan in de tunnel en ik kan beginnen aftellen. Bart zegt nog even dat het 5 km tot thuis is, dus we kunnen er 31 km van maken…maar dat is buiten mij gerekend. Vandaag wordt het 30 km en de rest zal uitwandelen zijn!!
27-28 km: ik tel letterlijk af met de 100 meters…niet alle 100 meters, maar toch wel enkele.…ik probeer me de focussen op het kleine aantal km’s die we nog voor de boeg hebben…dat helpt meestal wel, maar dit keer minder. Dan maar focussen op mijn ademhaling en luisteren naar mijn voetstappen….helpt voor even. Misschien moet ik voor Bart lopen ipv langs hem…yes, voor even lijkt dit een goede oplossing. Ik vraag hem door te lopen en ik ga tussendoor kort wandelen. Ik zak afentoe ook even door mijn rechterbeen, daar mijn P-spier weer opspeelt….zou ik toch niet beter stoppen, seffens blijft de pijn weer aanhouden en staan we nog verder van huis. Of…lopen we toch door!!
29-30 km: de laatste km…komaan, vooruit…rechtop lopen, schouders ontspannen, want de pijn tussen mijn schouderbladen is weer niet te harden. Ik loop op de langeduurlopen met veel teveel spanning tussen nek en schouderbladen. Ik probeer hieraan te werken, maar dit lukt meestal niet. Nog 700 m….pfff, een marathon…dat zie ik NOOIT zitten, hoe moet ik dat ooit uitgelopen krijgen…dat is nog 12 km verder!! Nog 500 m…dat gaat net om de bocht zijn…die zon…de zon staat heel laag en belemmert het zicht voor mij…net nu er op dit smalle stuk zoveel auto’s passeren…allee, komaan…niet meer zeuren, het is niet ver meer en we mogen stoppen op 30 km…gene cm verder hoeven we te lopen. Nog 100m…zal net iets verder zijn dan de bocht. Ik moet moeite doen om in de bocht op de kiezeltjes te lopen, maar het is wel veiliger, aangezien de auto’s ons niet zien aankomen hier. Nog 50 m….het treinspoor over…hopelijk zonder bel en Yes….Garmin trilt en piept om de 30 km aan te geven…Wauww….zo blij dat het voorbij is. Even stoppen en dan lekker zalig de laatste km naar huis wandelen. Nou ja…zalig wandelen…NO WAY!! It Hurts…door het stoppen en de ijzige koude verzuren de benen onmiddellijk. Die laatste km is echt nog hels…Thuis aangekomen, pleur ik me dan ook dadelijk in de zetel met de benen omhoog.

Alhoewel we het wel wisten, hebben we weer een wijs lesje geleerd:
–      rust voor de langeduurloop is o zo belangrijk,
–      neen, ook al willen we onze grenzen aftasten…we starten rustiger ipv te snel,
–      niet op tempo willen lopen, maar voorlopig focussen op het ‘uitlopen van…’

We hebben nog een lange weg te gaan. Uiteindelijk liep ik de 30 km in een gemiddelde snelheid van 5:56/ km, maar ik vrees dat ik mentaal nog niet klaar ben voor die marathon…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s