Antwerpen: de Zwaarste 10 Miles ooit…

Niet dat ik er al zoveel meegelopen heb in Antwerpen, maar dit was mijn eerste loopevenement ooit waaraan ik meedeed. In januari 2015 schreef ik me in en ging de volgende weken aan de slag om die 16 km te kunnen lopen. Dat was ook het jaar dat we in de Paasvakantie een paar dagen naar Valencia gingen en ik voor het eerst kennismaakte met het TuriaPark en zijn vele lopers. Een geweldige ervaring om je als onervaren loopster tussen te bewegen. Bart liep toen nog niet en volgde op de fiets…helaas met een harde zadel, zodat hij zich dit later beklaagde. Hier is ook mijn droom ontstaan om ooit de marathon van Valencia mee te lopen.
Dus….in 2015…stond ik helemaal alleen en – vooral zéér nerveus voor die eerste 10 miles –  in het startvak van wave 2 met achter de hekken mijn twee enige supporters, Bart en Maylin. Het enige wat voor mij telde was het uitlopen van die Antwerpse 10 Miles. Geen andere doelen voor ogen, alhoewel het leuk zou zijn als ik dit haalde in een tijd van 1u30. En….ik finishte dan ook in 1u29 en nog een beetje…MIjn doel was bereikt, ik had enkel in de konijnenpijp moeten wandelen en eigenlijk heel ontspannen, comfortabel gelopen. Ik had echt genoten van mijn eerste loopevenement. Helaas kon ik er het jaar daarop niet staan…ik had net mijn longoperatie achter de rug en was nog niet niet bezig aan mijn revalidatie. Maar in 2017 stond ik er weer…dit keer samen met Bart, die het loopvirus ook al enkele maanden te pakken had. Bart had een bepaalde tijd voor ogen en zodoende werd er dit keer ook tijd gespendeerd om deftig in te lopen, alvorens we ons naar het startvak van de eerste wave begaven. Om één of andere reden hadden we een startnummer gekregen van de eerste wave. Niet dat we een snellere tijd hadden ingegeven, maar we stonden hier geregistreerd.

Dit keer was ik niet meer zo nerveus, want ik wist ondertussen dat ik 16 km wel kon uitlopen. Het parcours was me ook bekend…dus no Problem. Het enige doel dat ik me gesteld had, was een paar minuten te kunnen afknabbelen van mijn eerste keer. Vanaf het begin tot het einde liep het zeer vlot, mijn tempo lag hoger dan normaal en ik genoot van elke minuut…zelfs in de konijnenpijp kon ik nog een hoog tempo aanhouden en ik eindigde in een mooie tijd van 1u21…Een PR op de 10 km en 10 miles…eentje die ik niet snel zal kunnen nadoen. Bart was al even voor mij gefinisht en dus ook super tevreden.
Dit jaar dan….ahum…ze voorspellen meer dan 25°C, zou wel bewolkt zijn, maar 25°C is nog warm genoeg. Op voorhand kregen we allerhande adviezen langs verschillende kanten om voldoende te drinken, water of sportdrank mee op parcours te nemen, goed in te smeren tegen de zon, ed meer…
Zondagochtend….om 10 uur de trein richting Antwerpen Centraal. Noah loopt ook mee, wave 2 met kameraden en nadien gaat hij rechtstreeks door naar Leuven. Omdat we er vroeg zijn, is het nog een hele tijd wachten tot 14u30. Eerst nog wat eten en drinken, nog een beetje rondkuieren en insmeren met zonnecrème vooraleer we onze tassen gaan afgeven. Nog een laatste keer de dixies opzoeken, petjes en buff nat maken en we begeven ons naar het startvak.
De bewolking is nog niet komen opdagen en de zon schijnt volle bak. Het is stilstaande al enorm warm…we krijgen nog een laatste keer de vele tips te horen ter bescherming van uitdroging en oververhitting en…het startschot wordt gegeven. Sneller dan vorig jaar zal het zeker niet worden… dus ik start rustig en neem me voor om naar mijn lichaam te luisteren…gewoon genieten en uitlopen. Bart geeft al snel aan door te lopen aan een hoger tempo. Hij heeft meestal minder last van de warmte…ik daarentegen!! Massaal zoeken we de schaduwplekken op, maar na 4 km zitten we met z’n allen op de autostrade in de blakende zon bergop te lopen. Ik voel nu al dat het heel zwaar gaat worden…de eerste 3 km’s ging het tempo nog redelijk, maar stilaan moet ik dit loslaten…zware ademhaling, zware benen en een lichaam dat meer vocht verliest dan ik kan aanvullen. Het flesje sportwater glipt steeds uit mijn handen, stoort me enorm,  zodanig dat ik achtergelaten heb bij de eerste bevoorrading. Die eerste bevoorrading kwam dan ook als geroepen…2 bekertjes water opdrinken en 2 bekertjes water over me uitgieten. Ik hoop maar dat men water genoeg voorzien heeft, zodat ook de lopers van de laatste wave nog water hebben. Spijtig genoeg moet ik zeggen dat ik reeds voor de eerste bevoorrading mijn eerste wandelpassen heb ingezet…hartslag bleef nochtans behoorlijk…verhoogd, maar niet extreem, doch blijvend lopen lukte niet. Na 7 km kwam de gedachte opduiken of ik vandaag niet beter een DNF achter mijn naam zou laten verschijnen, want ‘de fun in de Run’ was volledig verdampt door de felle zon. Het enige dat mij op het parcours hield, was het feit dat ik niet wist hoe ik dan aan de finish moest geraken. Dus ik hield vol…lopen afgewisseld met wandelen. Zelfs tussen de supporters kreeg ik de energie niet bij elkaar om te blijven lopen. De supporters langs de zijlijn hadden precies ook veel last van de warmte, want ze waren erg stil in hun aanmoedigingen. Pas toen een paar lopers hun gingen aanmanen te supporteren, kwamen ze op gang. Gelukkig was dit niet op alle plaatsen zo, maar de supporters-stilte viel me dit jaar enorm op. Nou ja…vorig jaar had ik muziek in mijn oren. Dit jaar vond ik het veel te zwaar voor muziek, dus dat stond uit. Zoals elk jaar liepen de brandweermannen mee in volle tenue…tijdens het lopen moest ik aan hun denken….ik zou gewoon kapot gaan van de hitte!! Hoe die mannen dit volhouden, is voor  mij een groot raadsel…maar ze zijn wel gefinisht!!

A'pen 6
* foto van FB-profiel evenement Antwerp 10 miles

Ik was heel blij met de waterstraal die de brandweer op een gegeven punt naar de lopers sproeiden. Kletsnat en een klein beetje afgekoeld, kon ik mijn tocht verder zetten. Ook thv de restaurantjes werden op verschillende plaatsen waterstralen uitgedeeld…een zeer welkome verfrissing!!
Hoe meer kilometers er op de teller kwamen, hoe meer mensen we in elkaar zagen stuiken. De ene al erger eraan toe dan de andere. Hulpdiensten vlogen af en aan…zij hadden de handen meer dan vol. Moesten we de ene keer uitwijken naar links om de hulpdiensten door te laten, dan mochten we even later uitwijken naar rechts om een uitgeputte loper ruimte te geven. Zelf ben ik niet moeten stoppen om iemand te helpen, daar er telkens al iemand van het rode kruis bij was. Het evenement kreeg steeds meer het beeld van een slagveld. In elke straat, om elke hoek zat of lag wel iemand in elkaar gestuikt. In de tunnel was dit praktisch om de 30m… Het beeld van de stuipende jongeman – door zuurstoftekort – staat nog steeds op mijn netvlies gebrand.
Het doet toch vragen rijzen vanuit verschillende oogpunten, moet ik eerlijk zeggen. Zelf had ik het zwaar, maar geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat het helemaal teveel zou worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook niet aandurf om in het rood te gaan…zeker niet in zulke extreme omstandigheden. Ik ben blij dat ik mijn eigen grenzen ondertussen ken. Doch wil ik hier niet laatdunkend over doen, want het kan je zo plots overkomen, zonder dat je het op voorhand merkt. De tunnel zelf vond ik heerlijk om te lopen…eindelijk wat frisser en het eerste deel bergaf heb ik dan ook alles gegeven wat ik op dat moment nog kon. Bergopwaarts verliep dan terug een beetje zwaarder, maar wat gaf het nog….Na de tunnel is het nog 1 km en dan komt die finish!! Zo blij om over die lijn te mogen gaan, zo blij om dat sportdrankje en honingkoekje in ontvangst te nemen, zo blij dat ik niet had opgegeven,…maar eigenlijk ook gewoon blij dat het voorbij was. We hebben het gehaald…14 minuten later dan vorig jaar, maar de finishers-medaille vond ik dik verdiend. Nu Bart nog opzoeken en horen hoe hij het gedaan heeft. Ondanks de grote mensenmassa vond ik hem snel terug. Hij gaf aan dat de eerste km’s super gingen, maar vanaf 7 – 8 km kreeg hij het zwaar en moest hij tempo terug nemen. Hij was 6 minuten voor mij binnen. Noah was later gestart en zat nog in het parcours, dus hier gingen we nog even op wachten. Voor hem is het de eerste keer dat hij die afstand loopt met zeer weinig training vooraf…helemaal ideaal zoals het niet hoort, dus!! Het duurde lang vooraleer we iets van hem hoorde, zodat ik al begon te denken dat hij gestopt was of dat er iets gebeurd was. Blij en fier toen hij eindelijk terug belde om te zeggen dat hij het over de finish gegaan was!!

Toen we later onze trein wilden nemen rond 18u30 bleek dat kleine treintje overvol te zitten…we konden er niet meer bij!! Ergens begrijp ik dit niet…men promoot zoveel om via openbaar vervoer te reizen, maar dan wordt hier niet op ingespeeld…een evenement waar 40.000 mensen aan deelnemen met nog eens zoveel supporters erbij en dan legt de NMBS op het spitsuur een trein in met 2 wagonnen….halloo??? We besloten dan maar om eerst iets te gaan eten. Was ik tijdens het lopen minder enthousiast over het warme weer, vond ik het nu wel zalig om heerlijk op het terras te genieten van mijn verse Zalmburger met Coolslaw bij Ellis. Twee uur later – en met een café latté – zaten we op de trein met andere deelnemers te palaveren over het afgelopen evenement. Een ervaring apart….deze 10 Miles!! De warmste en zwaarste ooit…

A' pen 7
Later vernamen we via Nieuwsberichten dat er meer dan 50 mensen afgevoerd werden naar het ziekenhuis, zelfs enkele op intensieve. Het wedstrijdelement was eruit gehaald door de tijdsregistratie stop te zetten en de mensen aan te manen om te gaan stappen en later terug rustiger te lopen…De hulpdiensten kregen het niet opgevangen, ondanks dat ze hun capaciteit praktisch hadden verdubbeld van 80 vrijwilligers naar 150. Het medisch interventieplan was voor enkele uren van kracht geweest. Meer dan 4000 deelnemers zijn niet gefinisht en voortijdig uit de race gestapt. Een dag na de 10 Miles lagen er nog steeds 19 lopers in het ziekenhuis…verwardheid door uitdroging, uitputting en zuurstoftekort, alsook acute nierinsufficiëntie lagen aan de oorzaak. Om nog maar te zwijgen over de vele discussies op sociale media’s die soms heel erg hoog oplopen met terechte en onterechte bemerkingen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s