MSV W1: Doen alsof…

Doen alsof…doen alsof om de moed niet te verliezen, om niet weg te zakken in de frustratie en vooral doen alsof om de handdoek niet in de ring te gooien.
Het begint zwaar door te wegen…die blessure. Dachten ze in het begin enkel te maken te hebben met een eventuele bursitis en Piriformissyndroom?? Wel, helaas…er is heel wat meer naar de oppervlakte gekomen. Verkorting van de hamstrings, gluteus maximus en medius-blessure, ontsteking op de heuptensor en triggerpoints op de iliotibeale band. Ondertussen hebben we al 8 kiné-sessies achter de rug en mag ik stellen dat het toch al een stukje beter gaat. De vele stretch -, rol -en oefen-sessies doen hun best om de blessures de baas te kunnen zijn. Waar het de ene keer….’yes, het gaat vooruit’…mag ik de volgende keer….’oh no, nog steeds niets’ roepen. Het is alsof ik op een rollercoaster zit die steeds op en af gaat, maar dan met kleine lussen en bochten die elkaar zéér kort opvolgen.
Ik geef toe dat ik in het begin zomaar in de losse weg van alles probeerde…eens kijken of dit misschien helpt of… laten we het gewoon rustig aan doen. Een andere keer dacht ik dan weer ‘wat maakt het uit, laten we gewoon doen alsof er niets aan de hand is en gaan met die banaan’. Uiteraard kwam ik hier meestal als volle verliezer uit en konden we weer van scratch af aan beginnen. Dat laatste lieten we dan ook snel achterwege.
Dat we ondertussen al terug mogen lopen, fietsen en paardrijden is natuurlijk een goede stap voorwaarts. Doch mis ik hier nog een juiste richting in….hoeveel, wat en hoe vaak mag/kan ik sporten? Durf ik al terug gaan zwemmen of blijf ik beter uit het water? Doe ik niet teveel of juist te weinig?
Vorige week heb ik dan toch even een ‘rustig’ schema opgesteld via Runner’s World om te kijken of er nog hoop is voor de marathon in Valencia op 2 december. Een schema op basis van 3 dagen, waarvan ik 1 dag opsplits zodanig dat de vooropgestelde weekkm’s overeenkomen met het schema, maar de langere duurloop minder lang is.

hoofd boven waterDe ene keer gingen we op de Finse piste lopen, een andere keer op de atletiekpiste en de 2 overige keren konden we niet anders dan op de baan. De Finse piste liep redelijk, maar is hier en daar toch wat ongelijk en het stukje offroad dat hieraan verbonden is gaat opwaarts, dus….pijnloos kan ik het niet noemen. Op de atletiekpiste ging het wel een heel stuk beter. Doch liep ik hier een beetje te snel, want de  volgende ochtend wist ik weer heel nauwkeurig waar die bepaalde spieren, fasciae en banden gelegen zijn. Een dagje rust kwam toen zeker op zijn plaats. Zondag liepen we de zogenaamde lange duurloop. Ik kan niet zeggen ‘slow’, want tegenwoordig zijn al mijn loopjes in de ‘slow’-modus, uiteraard met kleine pasjes. Ik kan ook niet zeggen ‘long distance’, want 8 km is nu niet bepaald lang. Dus maw mijn zondags rustig duurloopje bestond uit 8,5 km, waarbij ik 3 maal gestopt ben om de gluteus de kans te geven terug los te komen. Bergopwaarts komt die namelijk pijnlijk vast te zitten en werkt echt niet meer mee. Even stoppen, eventueel kort stretchen…en we kunnen weer verder.  Na het lopen, vliegen we steeds het fitness-matje op voor de stretchoefeningen om de na-pijn voor te blijven. Het helpt…het helpt een 2-tal-uurtjes, dan komt het rollen aan de beurt…ook dat helpt…ook een 2-tal-uurtjes. Voor het slapen gaan nog een beetje stretchen en rollen. Soms geen pijn, soms wel pijn!!  In totaal kwamen we deze week uit op zo’n 27 gelopen km’tjes en voor het eerst ook nog 19 fietskm’tjes erbij… Toch wel bitter weinig als we vergelijken met wat we anders per week lopen.

fullsizeoutput_672

Volgens het schema…’rustig schema’…zou ik hiermee nog op schema zitten. Alleen….ik splits de 13 km zondagse duurloop dus op, want dat krijgt de blessure momenteel nog niet getrokken. In het verleden werd ik nog al eens geconfronteerd met deze blessure en dat duurde ook meer dan een half jaar, vooraleer ik terug meer dan 8 km zonder pijn kon lopen. Ik vraag me dus af of mijn innerlijke stem eerder pessimistisch is of dat de gedachten puur realistisch zijn ?
Mag ik hopen dat het nog gaat lukken? Dat de blessure tijdig de geest gaat geven, alvorens de lange duurlopen eraan komen en dat we toch nog mogen deelnemen? Of…is mijn schema enkel….’Doen alsof!!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s