MSV W3: Begint het tij te keren?

Over een Setback gesproken!! Zondagochtend…nog steeds stekende pijn. Al 4 dagen rust gehouden in de hoop dat miss Gluteus en miss Piriformis zich terug normaal gaan gedragen. De lange autorit naar en van Koksijde was nefast voor deze 2  ‘oo zo noodzakelijke’ loopspieren. De moed der wanhoop viert hoogtij, terwijl mijn humeur in een loodzware dip beland is. Op dit moment heb ik echt zin om er de brui aan te geven. Kan me niet voorstellen dat het nog enige zin heeft om te hopen op een mogelijke, tijdige verbetering.
Ondanks mijn sombere bui, sleurt Bart me toch mee naar het bos voor een duurloopje van ongeveer 9 km…met de honden erbij. We blijven langs de vlakkere rand van het bos, zodat we de belastende hellingen eruit kunnen houden. De honden zijn gekoppeld aan Bart, waardoor ik zonder enige tractie op mijn bekken kan lopen.
Raar, maar waar…na 2 km komen de 2 pijnlijke stoorzenders losser en voel ik bijna niets meer van de stekende en uitstralende pijn. Wel is het warm en dat hindert het soepel lopen, maar dat vind ik totaal niet prioritair. Als het frisser wordt, krijgen de longen het vanzelf weer comfortabeler. Na 9,6 km arriveren we terug aan de auto en moet ik  toegeven dat mijn gedeprimeerde ingesteldheid terug plaats gemaakt heeft voor een bevredigend optimisme.

fullsizeoutput_687

Als ik de volgende dag aan de Katteberg/de Kimpel arriveer, beslis ik -ter plaatse- om de kleine omloop te lopen ipv rondjes rond de vijver en het park. Op deze 6,5 km zit een stevige klim, maar ongeveer op de helft gaat die enkel nog naar beneden. Lukt de klim niet, dan kan ik omdraaien en terug lopen. Met volle moed begin ik eraan. Het klimmen doe ik rustig in dribbelpasjes zodat Gluteus en Piriformis zich niet benadeeld voelen, omwille van overmatige werkdruk. Goh, laat me hopen dat de 2 misses dit gebaar appreciëren. De regen van afgelopen dagen heeft de dorre, gele kleur terug naar een mooi, helder groen gekregen…Ik lijk wel vergeten te zijn hoe mooi deze omgeving hier is of komt het omdat ik eindelijk weer mag genieten tijdens mijn rustig loopje.  Het watervalletje klettert weerom volop naar beneden… er stroomt terug water door de beken. Van de droogte die er afgelopen tijd heerste, is op deze plek nog weinig te merken. Even verderop mogen we ons op het pad begeven waar we losjes door een koeien-graasplaats moeten. Hier ben ik toch wel een beetje voorzichtig…stel je voor dat ze ineens met je mee gaan rennen!!
Maar de ladies staren hun aarzelende indringster enkel aan en verzetten zich niet, terwijl ze ongestoord hun gras herkauwen. Hoezeer ik de dames ook in het oog wil houden, mijn blik gaat steevast naar de grond als ik rond de koeienvlaaien zigzag…geen zin om hierover uit te glijden en er regelrecht met mijn billen in te tuimelen. Ik zie het zo voor me… zou weer typisch iets voor mij zijn.

Het naar boven dribbelen is vermoeiend…mijn zorgvuldig opgebouwde conditie heeft een enorme deuk gekregen de laatste maanden. Doch…ik ben al blij dat we weer naar boven kunnen draven… een hele stap vooruit!! Even later mogen we naar beneden…Dit is puur genieten…de wind, de wolken en de frissere temperatuur…geen zware benen meer…weer lucht in mijn longen… ‘It feels like heaven!!’
Terug aan het startpunt gekomen, heb ik eigenlijk zin om nog verder te lopen. Met moeite besluit ik me aan mijn schema te houden en te genieten van het pijnvrije loopje…nou ja..toch bijna pijnvrije loopje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s