MSV W8: levensloop en fietscafé…

Koppig als ik ben, besluit ik zaterdag dat het welletjes is geweest met de voet. O ja, het gaat al stukken beter en we zijn ten volle overtuigd dat het niet om een fractuurtje gaat…we hebben in het verleden trouwens al meerdere paardenhoeven mogen opvangen…met pijnlijke gevolgen, maar nooit met een breuk. Zo gezegd, zo gedaan…een beetje doorbijten en we lopen die avond 10 km op de levensloop in Genk.

 

Zondagochtend beseffen we ten volle dat dit écht het domste idee van de laatste periode is geweest…voet pijnlijk en gezwollen…gewoon niet meer op te stappen!! Daar gaan we weer… soda-badje, ijs, voltaren-gel en brufen worden weer bovengehaald. Maandag even zien of we ergens traumeel of arnica op de kop kunnen tikken. Zaten we nog redelijk op schema voor de halve in Eindhoven, dan hebben we dit nu helemaal aan’t diggelen geslagen…ook Valencia mogen we grandioos vergeten. Ik doe er een hele ochtend over om dit gegeven te verwerken en dan is het welletjes geweest!!
Geen druk meer, geen deelname meer…geen Run’s meer…totdat we volledig hersteld zijn. Gaat zeer doen als we half oktober en begin december langs de supporters-zijlijn staan, maar het is zo…het lopen gisteren op de levensloop doet me andere dingen beseffen!!
Gelukkig kunnen we nog fietsen…tenminste als de fiets ook niet besluit om in panne te vallen, want na 4 km voel ik ineens dat ik met meer weerstand in de pedalen trap…de weg is erg hobbelig en fiets-leek als ik ben, wijt ik het hieraan. Het besef dat het gaat om een platte band sijpelt langzaam maar zeker mijn brein binnen. Een gil later naar vooruit-rijdende Bart staan we dus aan de kant met een volledig ‘platte tube’ en…uiteraard NIETS bij!! Galant als Bart is en mijn manke voet erbij genomen, mag ik dus op de ‘veel te grote’ MTB van hem, terwijl hij in looppas vertrekt met de fiets in de hand. Zo hopen we tijd uit te sparen voor reparatie en dan weer verder fietsen. Na 250 m blijkt het lopen met ‘het o zo comfortabel voor een fietszadel-ding’ tussen je benen niet echt mee te werken voor lopers, om nog maar te zwijgen over de ‘semi-loopschoenen’ die hij aandeed om te fietsen. Geen succes dus er wordt een volgende beslissing genomen. Ik richting fietscafé, Bart met zijn fiets naar huis…spullen halen om te repareren!!

 

Als ik aan het huidige fietscafé, nl. ons vroegere ‘huisje kapel’ arriveer, heb ik de tijd om alles in ogenschouw te nemen. Huisje kapel kreeg deze naam van mijn oudste zoon, omdat we vlak aan het kapelletje woonden, tegenover het rusthuis. Ik vraag me af hoe het huisje eruit zou zien als wij het indertijd gekocht hadden?  Een vroegere klasgenoot heeft het gekocht en er een  knus fietscafé met de naam ‘de schoverik’ van gemaakt. Wij zijn er nog nooit binnen geweest, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe het veranderd is. Dat het redelijk wat volk trekt, is te merken aan de vele fietsers en wandelaars die terloops passeren en hier een stop maken om gezellig iets te drinken, ondertussen luisterend naar een locale live-band. Vandaag echter druipen ze stuk voor stuk weer af, want het is helaas gesloten…’jaarlijks verlof’ vind ik later terug op de Facebook-pagina!! Goh…wat een tijd was dat op de onze-lieve-vrouwstraat en wat is het lang geleden!! De kids zaten toen letterlijk nog in de pampers.
Even later stopt Bart de auto aan het kapelletje, fiets in de koffer en ik beland weer helemaal terug in het heden. Maandag uitkijken voor een nieuwe binnenband.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s