MSV W13: Mentally preparing for my first long run… (again)

De laatste keer kiné alweer en dan is het aan mezelf om de oefeningen verder te blijven doen. Natuurlijk sta ik elke dag te springen om de core-workout,  het stretchen en het foamrollen met volle goesting te doen…komaan, 15 minuutjes volstaan, toch moet ik me telkens weer motiveren om ze niet te skippen. Gewoon gaan lopen is zoveel plezanter en makkelijker als dat lichaam niet getergd is met die rechte en schuine buikspieren, de squats en krachttraining. Nog maar niet te spreken over die pijnlijke foamroller. Dat het rolt begrijp ik, maar de benaming ‘foam’…nou, ik weet het niet hoor…ik associeer dit eerder met iets zachts, kneedbaar en vooral met een aangenaam-massage-gevoel!! Hoe mis kun je zijn, toch? Aangezien ze broodnodig zijn momenteel, weet ik me toch meerdere keren per week te overtuigen om op het fitnessmatje neer te strijken… ik merk het verschil heus wel!!
Deze week staat in het teken van de lange(re) duurloop in het weekend. Maandag heb ik voor het eerst terug 16 km gelopen en dat ging vrij goed…rustig tempo, goed vol te houden, toch blij dat ik de laatste 1,5 km even op adem mocht komen om de trein te laten passeren. Dat heb je hier wel….kortbij ligt het station en als je pech hebt, kun je 15 minuten stilstaan. Ik herinner me nog de allereerste keer, zo’n 3,5 jaar geleden, dat ik voor het eerst de 10 miles afstand liep. Net toen ik 15,4 km gelopen had, moest ik stoppen voor de trein… nu zou dit niets meer betekenen, maar toen…toen verzuurden mijn nog-niet-aan-iets-langere-afstand-gewendzijnde-benen praktisch onmiddellijk. Aan het even op adem komen dacht ik niet toen de drie treinen achtereenvolgens passeerden, alleen maar aan het feit hoe ik na het openen van de slagbomen terug in beweging moest zien te komen. Hopende dat de chauffeurs achter me niet opmerkten hoe on-elegant ik terug in looppas sprong met die houten benen van me én dat dan ook nog eens bergopwaarts. Lijkt een eeuwigheid geleden, toch is dit reeds de tweede keer dat we die afstand terug moeten opbouwen…gelukkig niet meer met zulke verzuurde benen als toen die eerste keer. Het deed alleszins weer goed dat ik wat verder kon lopen en niet onder de kerktoren moest blijven.

In het weekend wil ik de sprong maken naar 25 km…een beetje zotjes…I know, maar wie weet bestaat er toch nog zoiets als ‘the road to…’ Met deze voorbereiding verwachten we uiteraard niets, maar een beetje ‘dromen’ mag, toch?
Ik kan niet wachten op het resultaat, dus ipv een zondagse langeduurloop wordt het een zaterdagse langeduurloop. Geloof het of niet, de zenuwen gieren door mijn lijf….Waarom? Het is geen wedstrijd, ik heb niets te verliezen, maar ergens in mijn achterhoofd dringt de gedachte aan mij op dat er hier misschien toch nog een kleine mogelijkheid in ligt om Valencia te starten. De eerste km’s lopen vrij soepel en moet ik me echt dwingen om aan mijn vooropgestelde tempo te blijven lopen en niet te versnellen. Rond 7 km kruis ik Bart, die gelijktijdig gestart is, maar door zijn hogere tempo al 2 km meer gelopen heeft. Ik ga voor 25km, hij voor 30.
Het is een ideaal loopweertje en op het lange, rechte fietspad langs de demer lopen dan ook meerdere lopers. Sommige groeten, sommige  verzonken in hun eigen gedachten en anderen zie je in volle trainingsconcentratie voorbijstuiven.
Alweer een paar km verder komt Bart me nog een keer voorbijgelopen. ik volg hem een tijdje, maar de  afstand tussen ons wordt steeds groter. Dus weer tijd om mijn eigen route te bepalen.

IMG_9849Ik nader km 16…mijn energiepeil begint stilaan te zakken. Uit ervaring weet ik dat ik op 18km altijd mijn eerste dip krijg, dus nadat ik eerder  al een fruitjelly genomen had, is het nu tijd voor het eerste gelleke, Etixx ‘cola-smaak’.
Ik kan maar 2 gels verdragen, vanaf nr 3, bij de 30-plussers, word ik misselijk. Tussendoor eet ik dan fruitjelly’s, nougat of een stuk peperkoek en soms winegums. Ze geven allemaal een boost, drinken doe ik voldoende onderweg… isotone sportdrank en toch…valt mijn duurloop wel vaker stil vanaf 22 km. Ook vandaag blijf ik hangen in het vermoeide gevoel, kan ook niet anders, want zoveel km’s hebben we de laatste tijd niet gelopen…ze zitten gewoon niet in de benen…dus…even wandelen, even stoppen…een tweede gel…en weer verder. De laatste 3 km lopen terug vrij goed, ondanks de moeilijke periode tussen 18 en 22 km. Ik eindig de 25 km dan ook met een fijn gevoel en dat motiveert me om mijn schema toch verder te zetten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s