MSV W 15: een beetje improviseren en we maken er een kapelletjestocht van…

We zitten in de afbouwfase…Goh, in principe heb ik vrijdag mijn laatste lange duurloop gelopen, maar gezien er maar 18 gelopen km’s bijzaten van de 25 km, zou ik vandaag toch nog graag een 10 miles eraan toevoegen. Het schema dat ik momenteel volg bezit sowieso erg weinig totaal aantal week-km’s, maar gezien mijn blessure en kneuzing voet durfde ik ook niet ineens teveel km’s opbouwen. Dus ik kan wel stellen dat we echt minimaal of Β eigenlijk….helemaal niet goed voorbereid zijn.
Ik start weer rustig en hoop een tempo te blijven aanhouden van 5:50 a 6:00 min/km. Het is prachtig loopweer…koud en een heldere hemel. Ik heb me goed ingeduffeld….handschoen, buff, oorbeschermers, windjack en extra vest. Na de welbekende 500m hangt de helft van de kledij al ergens rond mijn middel te bengelen…verwarming draait weer op volle toeren. Β Ik heb de route nog niet helemaal klaar in mijn hoofd, maar het eerste kapelletje dat ik tegenkom, bezorgt me een ideetje…laten we eens lopen van kapelletje tot kapelletje.

Niet moeilijk in Vlaanderen, want er zijn nog heel wat kapelletjes te bezichtigen. Zelfs meer dan ik dacht, merk ik tijdens het lopen. Als een echte toerist neem ik van elk een foto…ik voel me wel een beetje idioot en wacht telkens even zodat wandelaars, fietsers en auto’s gepasseerd zijn. Aan ‘huisje kapel’…nu het fietscafΓ©…blijf ik toch even wat langer staan. Ook al hebben we hier niet zo lang gewoond, voor even komt er toch wat weemoed en nostalgie naar boven drijven. Ik hervat mijn weg en neem de omgeving in mij op. Hoe vaak heb ik hier niet met de kids gewandeld…de oudste op het opstapje en de kleinste in de buggy…

fullsizeoutput_798

 

De zon staat laag en geeft een melancholische uitstraling over de velden…of zou dat door mijn gedachten komen!? Wellicht wel ja ;-). fullsizeoutput_799
De laatste 3 km is de pijn thv nek en schouder niet meer te harden. De nostalgische gedachten maken plaats voor sombere denkbeelden. Ik loop verder…wijs een ouder koppel de weg…wacht overdreven lang aan de oversteek en moedig mezelf aan om de laatste klim richting Home door te lopen zonder stoppen…nog 1 km…nog 1 kapelletje…en we zijn thuis. Ik neem nog een laatste foto en ga een beetje ontgoocheld door de poort. De snelle opbouw eist zijn tol….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s