MSV W 15: ik bevind me op de rollercoaster…

Winter is coming…

Vrijdagochtend…een bedeesd zonnetje maakt haar intrede in de koude ochtendlucht. Ik voel de bevroren grassprietjes onder mijn voeten kraken als ik bij de paardenstallen aankom. Het ongeduldige gehinnik van de paarden in de buitenstallen zorgt voor witte wolkjes in de vrieskou. Gosh…ineens voelt het als winter. Voor de tijd van het jaar helemaal normaal, maar het najaar van 2018 verloopt even iets anders. Het is nog niet echt koud geweest. Ik check de waterbakken…wil deze wat bijvullen, maar de lekkende buitenkraan is helaas bevroren. Ai, straks niet vergeten bij te vullen.

 

Als ik de staldeuren openzet, is duidelijk te merken dat ook de paarden die eerste koude hebben opgemerkt. Eenmaal aan de piste schieten ze in volle galop weg richting weide, waar ze nog even blijven na-bokken en steigeren alvorens hun hoofden resoluut naar omlaag gaan om het aanwezige hooi op te peuzelen.

 


Ik sluit het hek en begeef me terug naar binnen voor koffie en ontbijt. Ik had me voorgenomen om dit laatste duurloopje op dezelfde tijd te starten als de Marathonstart. Onder normale omstandigheden zou dit perfect zijn…een frisse ochtend en een mooie blauwe lucht, maar ik bedenk me net dat in Valencia deze koele Temperaturen eerder uitzondering zijn dan norm. Aangezien mijn longen nogal eens durven tegensputteren bij een hogere T° is dit niet zozeer een referentie voor een lange duurloop. Dus besluit staat vast…we vertrekken rond 11 uur, zodat we met een T° van ongeveer 11-12°C lopen. Tijd genoeg om de huishoudelijke klussen en een verslagje voor school in orde te brengen. Al zou ik liever meteen gaan lopen, zodat we zien of we er klaar voor zijn of niet. fullsizeoutput_7af
Eindelijk sta ik aan de poort, gepakt met mijn raidlight rugzakje, gels, wat kleingeld, gsm en uiteraard papieren zakdoekjes. Nog even Garmin aanvinken en we kunnen vertrekken. Nou…Garmin vraagt of ze eerst even mag updaten. Ach ja, doe maar dan…die 2 minuten kunnen we ook nog wel even wachten. Tijdens de -toch wel lange- 2 minuten arriveert de postbode, duwt me de post in handen, vraagt wat ik ga doen en wenst me succes toe. Hij rijdt weer weg met zijn auto, terwijl ik nog steeds braafjes sta te wachten tot de 2 minuten update voorbij zijn en Garmin eindelijk weer durft opstarten. Geduld is een mooie zaak, toch? 

Het duurloopje…

De eerste 500m ben ik blij dat ik mijn handschoenen aanheb, maar hierna speel ik deze uiteraard snel uit…niet nodig!! Na nog eens 500m gaat ook het vestje en mouwloos windjack uit. Rugzak af, vestjes uit…één rond mijn middel, ander in de rugzak…rugzak aan en we lopen door in T-shirt en armsleeves. Tja, hoezeer ik ook weet dat mijn innerlijke radiator vrij snel aanslaat…ik vetrek echt niet graag als alles nog koud aanvoelt. Maar hierna loopt het zalig. De muziek klinkt aangenaam in mijn oren en het lopen gaat super. Ik zit al vrij op het tempo waar ik de marathon in wil lopen, moet alleen opletten om niet teveel te versnellen. Mijn conditie is op deze korte tijd nog niet helemaal opgebouwd en sneller lopen is geen optie voor de langere duurloop. Als we aan de eerste rode lichten komen, wachten we geduldig tot we verder mogen…een verplichte stop waar we weer even op adem komen na een kleine klim langs een veel te drukke baan. Hierna gaan we bergafwaarts de fietstunnel in en weer bergopwaarts om op dezelfde weg uit te komen aan de overkant. Nog even langs de drukke baan, rechtsaf, spoorweg over en zo komen we op het rustige pad terecht langs de Demer. Dit verharde pad kronkelt helemaal door tot Hasselt en is een zaligheid om te lopen. 

De rollercoaster begint…

Ik vraag me eigenlijk altijd af wat mensen bedoelen met het hoofd leegmaken tijdens het lopen. Terwijl ik luister naar de beats van de muziek, ratelen de gedachten constant door mijn hoofd. Een leeg hoofd is me nog nooit overkomen. Sommigen gedachten werken stimulerend, andere daarentegen durven mij nog verder in de vermoeidheid duwen. Vooral als ik de stimulerende denkpistes volop nodig heb, durven de negatieve opwellingen weleens de overhand nemen.
Aangekomen aan de stopplaats, neem ik mijn eerste gel, zodat ik meteen het lege hoesje in de vuilbak kan achterlaten. Benieuwd of dit een verschil gaat maken tov een latere inname. Thv de kinepolis wordt ik bijna omver gereden door een gejaagde chauffeur. Wel even schrikken, vooral omdat ik al halverwege het zebrapad ben en er achter mij ook terug auto’s passeren. Aangekomen op de grote ring, krijg ik mijn eerste dipje…please, niet aan toegeven, asjeblieft!! Nog even volhouden en dan mag een suikergummetje tussendoor wat energie bijleveren. Ik heb sinds mijn vorige duurloop van 30 km terug last thv de operatielittekens in mijn rechterlong. Hier duiken dan de negatieve gedachten weer op…’zou er weer iets aan’t broeden zijn’ of ‘het gaat toch niet weer een derde pneumothorax opleveren’. Uit alle macht probeer ik deze hersenspinsels terug te dwingen…’neen, natuurlijk niet, anders zouden we nu niet aan’t lopen zijn’…en zo gaat deze tweestrijd dan nog een heel tijdje door. Ondertussen lopen we gewoon, nou ja…moeizaam verder om de km’s op de teller te krijgen. 

fullsizeoutput_7adEen ander gegeven is ‘genieten tijdens je loopje’….oh ja, er zijn heus van die loopjes waar ik alleen maar van kan genieten, maar soms is het toch een ander verhaal. Vooral als ‘moeizaam’ in het straatbeeld komt, dan probeer ik me tevergeefs in te prenten dat we lopen, omdat we er zo van ‘genieten’. Lukt uiteraard van geen kanten. Vragen als: ‘Waarom doe ik dit alweer?’ ‘Wil ik nu echt een marathon als doel?’ of ‘Dit is echt de enige en laatste keer, mijn lijf kan dit echt niet aan’. 
Gosh ja….mijn hersenen…tja, die zwijgen echt tijdens zulke ‘moeizame’ duurloopje…Jeetje!! 
Op km 16 besluit ik dan dat het voor even welletjes geweest is…ik plof me neer op een bankje langs de kant. Ondertussen is het overduidelijk geworden waarom ik deze loopschoenen niet meer aandeed voor het langere werk. Ik voel mijn twee middelste tenen kloppen en vrees voor blauwe nagels. Even inmasseren heeft het averechtse effect….een felle steek schiet door mijn tenen. Ok, afblijven dus en proberen er verder niet teveel aandacht aan te geven. Straks weer lekker leuk de druk onder de nagel afhalen en dat geneest wel weer. 
Zo strompel ik door tot aan bijna 18 km waar het stopplaatsje terug is en ik mijn volgende gel mag nemen. Ik ben ten volle overtuigd dat we zullen doorlopen tot 25 km, maar 600m verder is de druk niet meer te verdragen en besluit ik te stoppen…hop, op zoek naar een bezemwagen in de vorm van mijn moeder die 3,5 km verderop woont. Nu is het alleen maar hopen dat ze thuis is, anders is het nog eens 7 km wandelen erbij. 
Ze is gelukkig thuis en haar eerste vraag is, zonder dat ik iets moet schetsen, of ze me thuis moet brengen. Zo dankbaar hiervoor…ik smijt mijn te krappe loopschoenen uit en na een warme chocomel, vertrekken we, ik op geleende slippers, richting HOME met ‘la mama’ als chauffeur!!

fullsizeoutput_7ae

 

Helaas valt de teleurstelling van deze onafgemaakte en moeizame duurloop erg zwaar. Is dit einde verhaal of….blijven we proberen tot we die mythische afstand ooit eens onder de knie gaan krijgen? 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s