‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’….een hele mond vol …een voorbode voor wat komen gaat!
Begin deze week liep ik nog een laatste loopje met Marijke, een heerlijk, rustig 10 km rondje dat me een beetje geruststelt. De onbeheersbare vlinders in mijn buik zijn ondertussen wat onder controle, grotendeels door de drukke week op school. Vrijdag in de late namiddag vertrekken we richting luchthaven. De ecologische voetafdruk die we voor dit weekendje ‘hop-on/hop-off Valencia’ nalaten, is in feite niet te verantwoorden, krijg ik later te horen…en terecht! Maar op dit ogenblik ben ik enkel bezig met de vooruitzichten van de 2 volgende dagen om hier aandacht aan te geven.
Als we in Valencia arriveren, zoekt Bart gewoontegetrouw de juiste metro en bus uit om naar onze AirB&B te geraken. Alles verloopt vlot, maar we zijn wat later door de vertragingen van de vlucht. Een geagiteerde, wachtende dame kan het niet laten ons dat in het gebroken Engels duidelijk mee te delen. Oeps…ook goedendag!! Maar soit…we laten ons er niet door afleiden en al snel zijn we geïnstalleerd en wandelen we richting het Turia-Park om onze nummers op te halen. Het ‘Ciudad De Las Art y Las Ciencias’ blijft overweldigend.

 

Het is nog niet zo druk, maar je proeft de sfeer al volop als we daar arriveren. De vele lopers, de uitgelaten meute in sportschoenen…ze zien er allemaal zo getraind en zelfverzekerd uit. Zelf wandel ik hier met een klein hartje, mijn ‘miserabele’ voorbereiding in mijn achterhoofd en afvragend of er nog lopers zijn die een mindere training achter de rug hebben. Waarschijnlijk wel, maar daar merk ik niets van.
Als we ’s avonds geen geschikt pasta-restaurantje vinden in onze buurt, besluit Bart om zelf een pastamaaltijd klaar te maken. Zoals altijd even heerlijk en sparen we onze benen toch wat.
De volgende ochtend lopen we rustig richting het Turia park waar we via de facebookgroep ‘Keep on Running’ kennismaken met andere aanwezigen van ons Belgelandje. Samen op de groepsfoto en dan een inlooprondje van 5 km in dit mooie Turiapark. Oorspronkelijk was dit de rivierbedding van de Turia. Deze werd drooggelegd nadat in 1957 de rivier overstroomde en een groot deel van de stad overspoelde. Er vielen ook vele doden en daardoor werd er door de regering besloten om de rivier om te leiden. Zo werd het Turiapark in 1986 officieel geopend als groene zone en is het er zalig vertoeven. Ik liep hier in 2015 tijdens de paasvakantie voor het eerst. Ik liep nog niet lang en had me voorgenomen om deel te nemen aan de 10 miles in Antwerpen. Een zaliger trainingsplek kun je je niet voorstellen, toch? En nu…nu loop ik hier voor mijn eerste marathon, terwijl ik luister naar de ervaringen die uitgewisseld worden door de andere lopers.
Na een tijdje valt het groepje uiteen. Uiteindelijk arriveren we nog met een 7-tal terug aan de imposante ingang van het Science Museum. We wensen elkaar ‘Veel succes, morgen’ en wandelen terug naar ons appartementje.
spiaggia valenciaAls ik namiddag reageer op een prachtig gevuld pastabord van een bevriend loper, worden we prompt uitgenodigd om ’s avonds mee te komen genieten in ‘Ristorante Pizzeria Spiaggia’ met de toffe bende van de Run&Fun, Joggingclub Genk. Als we later terugkeren met de bus, kan ik wel zeggen dat de carboloading geslaagd is…hier zal het alvast niet aan liggen als het morgen de mist in gaat.
Ik ben gelijk wakker, als de wekker de volgende ochtend om 5u30 afgaat. Opstaan, koffie drinken en de volgende stap is richting toilet voor nummer 2….uiterst belangrijk, zodat het obsessieve gedrag hierrond niet op de voorgrond hoeft te treden. De ontbijttafel stond al klaar van gisteravond, dus we kunnen gelijk aanschuiven voor onze Bimbo-brood-maaltijd met Kaas en Jam. Alles werd van tevoren uitgestippeld hoeveel en wat er gegeten zou worden. ‘Hoeveel’ is wel een beetje moeilijk, gezien de ‘zenuwknoop’ in mijn maag. Na de douche kleden we ons aan en wandelen tussen vele, andere lopers naar het Park. Het is een drukte van jewelste, maar alles verloopt vrij vlot. Tassen worden afgegeven, de nodige spullen eruit gehaald en de warme pullen aangedaan. Gisternamiddag zijn we deze nog gaan halen in de decathlon. Niet te duur, zodat we ze in de startbox achter kunnen laten. Ik had wel een pulletje meegenomen, doch achteraf gezien wou ik hier nog geen afscheid van nemen. Het is nog een eindje stappen tot onze startbox. Als ik de laatste dixies passeer, ga ik toch maar aanschuiven in de lange rij. Bart loopt ondertussen een rondje in en is hier al mee klaar als ik eindelijk aan de beurt ben. We wachten geduldig, nu ja…vol spanning, totdat we eindelijk naar voor mogen schuiven richting ‘start’. Ik verga van de zenuwen en vraag me af waarom eigenlijk!? Ik heb geen doelen gesteld, niet op snelheid, mijn voorbereiding liet echt wel de wens over en ik mag uitstappen als het echt niet meer gaat. Die laatste ballon gaat natuurlijk niet op…uiteraard wil ik over de blauwe pontons de finish bereiken, mijn medaille aangereikt krijgen en hierna genieten van de bijhorende spierpijn na het lopen van die marathon.

 

Nog een laatste selfie voor de start en dan zijn we vertrokken. Bart is al snel weg, gezien hij een bepaalde tijd voor ogen heeft en ik blijf, zoals aanbevolen, de eerste 8 km met de rem oplopen. Ik ben al 6 km verder wanneer ik besef dat ik me heel krampachtig hou en ik een beetje meer ontspannen moet gaan lopen. Rond 9 km sluit ik me aan bij de pacers van 4.15. Deze groep kan ik makkelijk bijhouden tot ongeveer 22 km. Ondanks de vele supporters en de afleiding langs de weg krijg ik het hier moeilijk. Ik zak steeds verder af en laat hun uiteindelijk los. Ik loop mijn eigen marathon en ik wil deze nog steeds kunnen finishen. Tot nu toe gaat het goed met de gels…geen maaglast en geen darmperikelen. Ik had voor de start een Mg-shot genomen en nu was het weer tijd om het tweede shotje te spenderen. Wat ik wel vergeten was, was de ventolin in te nemen…Even paniek, want ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Gelukkig deden de longen wat ze moesten doen. De weersvoorspelling was zonnig en T°=22°C, maar voorlopig, tussen de appartementen, viel dit nog reuze mee. De woorden ‘Venga venga’ en ‘Vamos’ galmden in mijn oren gedurende het hele evenement. Rond km 25 besloot ik toch maar om mijn muziek op te zetten. Het zorgde ervoor dat ik de volgende km’s terug in een aangenamere cadans liep. Hierdoor vergat ik op 28 km wel mijn gel in te nemen. Niets problematisch, aangezien ik dit pas op 32 km besefte. Het werd steeds warmer, ik nam iets meer tijd aan de drankstops en ging steeds meer verlangen naar het wandelen ipv het lopen. Op km 37 nam ik mijn Guarana-shot…kende het effect niet van het bittere drankje, maar ik voelde de energie terug in mijn lijf stromen. Voor een volle km liep ik terug op vleugels, maar na deze km stak de behoefte om enkel te wandelen weer de kop op. Omwille van de warmte begon mijn luchtpijp weer dicht te klappen en werd het noodzakelijk om lopen met wandelen af te wisselen. Een korte blik op mijn GPS vertelde me dat ik, ondanks de vele wandelpassen, toch nog kon finishen binnen de 4.30u. Je moet weten dat mijn doelstelling was finishen binnen de 5u, dus…ik had nog wat reserve. Ik weet niet meer juist wanneer ik het telefoontje kreeg van Bart, ergens tussen 37-39 km, maar ik kon hem toch al meedelen dat ik zeker over die finish zou gaan.
Langs de kant werden de aanmoedigingen steeds persoonlijker en dreven ons, vermoeide lopers, richting de finish. De imposante gebouwen van de Valenciaanse Ciudad De Las Art y Las Ciencias doemden voor me op en met een laatste krachtinspanning liep ik richting blauwe pontons over de finish. Ik ging over de finish   in 4.24u. Zodra ik stopte, begon het heftig te draaien in mijn hoofd…oeps, een BD-val! Speurend naar Bart bleef ik doorwandelen om die duizelingen de baas te blijven. Ik volgde de gefinishte lopers, nam mijn Goodiebag, drankje en Spaanse mandarijntjes aan, zocht naar de-zo-verdiende-medaille en liep richting uitgang. De medaille-verdeling was nergens te bespeuren. Ik sprak een dame aan om te vragen waar ze haar finishers-plakaatje bemachtigd had en het bleek doodleuk in de Goodiebag te zitten.

valencia finish

Boven op de brug, moest ik toch even gaan zitten…het blijft me duizelen en ik heb behoefte aan zout. De mandarijntjes zijn zo verfrissend, maar zullen de BD niet doen stijgen. Ondertussen vraagt Bart herhaaldelijk aan de telefoon waar ik me bevind…ik probeer dit te schetsen, maar het lukt me niet om dit duidelijk te maken. Twintig minuten later kan ik eindelijk terug rechtkomen en zie ik Bart in de verte tussen het volk verschijnen. Hij liep de marathon in 3.47u…een paar minuutjes langer dan gepland, maar ‘een dikke proficiat’ waard. We halen onze tassen op, laten onze medailles graveren en strompelen richting ons appartement. De verzuring zit al deftig in onze benen en het befaamde trappen op en af gaan, mogen we nu vanop de eerste rij ervaren.

 

Na het douchen en even relaxen op de bank, ruimen we onze spullen op, maken de valiezen klaar en gaan nog eenmaal eten in Valencia. Dit keer in het oude stadsgedeelte. Ik zou graag nog een paar daagjes willen blijven. Genieten van de aangename temperatuur en een bezoekje brengen aan de zee, maar morgen is het werken-dag en zodoende begeven we ons met houterige benen richting luchthaven. We zijn echt niet de enigen die een beetje ‘anders dan anders’ stappen.
Ik besef nog niet goed dat ik het eindelijk aangedurfd heb om de marathon te starten en dan uiteindelijk ook uitgelopen heb. Moe, maar voldaan kruipen we een paar uur later in ons eigen bed…benieuwd hoe ik morgen richting school zal schrijden!!

img_0653

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s