De naweeën van een Marathon

Al schrijf ik het niet graag en het te horen krijgen van, de meestal niet-lopende populatie…hum, nog minder graag, maar het lopen van die eerste marathon hakt er precies serieus in. Fysiek liggen we al een paar maanden uit en mentaal…nu…je  kunt al raden wat het ‘niet-kunnen-lopen doet met mijn mentale gesteldheid!!

IMG_2817Natuurlijk verliep mijn voorbereidende fase niet zonder slag of stoot en vochten we toen al tegen de ‘demonen der blessures’, maar we presteerden het toch om pijnvrij over die blauwe pontons te geraken in Valencia. Het echte vreugdegevoel was er die eerste tijd niet.  Dit kwam pas weken later toen ik een playlist-nummertje hoorde op de radio. Ik bevond me in één klap terug in de straten van Valencia, hoorde de menigte de lopers aanmoedigen met woorden die ik niet meer vergeten zal…zo vaak werden ze ons toegeroepen. Er bestaat natuurlijk geen twijfel dat de herinneringen rooskleuriger zijn dan toen ik er liep. Zittend achter het stuur, zonder vermoeidheid en pijnlijke spieren, is het vrij makkelijk om de adrenaline terug te voelen stromen.
Nog steeds in de ban van de marathon-reminiscentie, maak ik die avond een nieuw schema voor de halve M in Parijs ter voorbereiding naar de hele M in Stockholm.
Zoals in vorige blog al duidelijk werd, staat mijn zorgvuldig-opgesteld-schema ondertussen veilig opgeborgen in een mapje ‘Running’ op mijn bureaublad van mijn Apple-notebook. Tegen de tijd dat we terug aan’t lopen zijn, zullen we eerder een ‘start-to-schema’ aanwenden ipv pittige intervallen en LSD-loopjes.

fullsizeoutput_7f3
Het is niet alleen het breukje van het sesamoid-botje en de daardoor-ontstane slijmbeursonsteking, aan het licht gekomen door de MRI, die me weerhouden om weer actief deel te nemen aan het hardlopen. Neen,…de micro-organismen hebben eveneens een ‘Green Card’ gekregen om mijn lichaam te pas en te onpas te kwellen. Al weken vecht ik tegen gezwollen klieren, keelpijn, sinusitis en luchtweginfecties…helemaal niet handig als je werkschema daarenboven op volle toeren moet draaien. Zelfs de vroege voorjaarszon, waar we al 14 dagen van profiteren, helpt niet mee aan de recovery van the body.
Steeds meer vraag ik me af of de Man met de Hamer, die ik tijdens de marathon dacht tegen te komen, me toch nog heeft ingehaald en me botweg een finale klap toebedeeld heeft. Het wordt hoogtijd voor een 360°-ommekeer, vind je ook niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s