To perform or not to perform

Presteren…PR’s lopen…bij de eerste 10 eindigen…of…eerste helft…of eerste 3, zelfs op nummer 1…of bij de laatste!!  Ik ben overal wel eens terechtgekomen tijdens een wedstrijd of evenement. In begin dacht dat ik enkel via een goede of minder goede training op één van voorgenoemde plekken zou eindigen, maar niets bleek minder waar.
Ik weet meestal niet op voorhand of het een goede of geen goede run gaat worden. En met een goede of geen goede run bedoel ik niet dat ik ergens vooraan moet eindigen…Neen, ik bedoel dit geheel gevoelsmatig.
Ik sta meestal in het startvak met de gedachte: ‘Deze run loop ik als training’.  Lekker chill, lekker geen stress…gewoonweg in mijn comfortzone voor de volgende uurtjes.
Dat een comfortzone erg rekbaar bleek te zijn, heb ik ik gaandeweg ook ervaren. Loop ik de ene keer in een behaaglijk tempo van 5.06/km over een 10 miles, dan kan de andere keer 6.10/km behoorlijk zwaarder aankomen. Ligt het aan een vlakker parcours tov eentje met hellingen? Toch niet…hoezeer ik bergopwaarts ook moet puffen…die hellingen zorgen er net voor dat ik een snellere tijd ga lopen,  want ‘What goes up must go down’…en laat dat ‘must go down’ nu juist bepalend zijn om in een sneller tempo te geraken. Ik heb het uiteraard niet over de Ardense trails met meer dan 500HM en waar ik al modderploeterend mijn weg naar de finish baan. Hier haal ik zelfs tijdens sommige afdalingen een lager tempo dan dezelfde route opwaarts, gezien mijn angst om naar beneden te tuimelen.

j1iNaxyfTs+4Dl7sL%ViqQ
Eigenlijk loop ik altijd wel in mijn comfortzone, kun je zo stellen. Ook als ik me voorneem om er eens een keer voor te gaan…nou…dan kan me dat toch wel erg zuur opbreken. Uiteindelijk loop ik dan toch geen gemiddelde snellere tijd dan als ik comfortabel gelopen had.
Niet dat ik nooit in het rood ga… oh ja, als je loopt met zo’n viervoetige coach voor je, heb je al eens geen keuze meer om je eigen tempo aan te houden. Altijd blij als ik dan over die finish ben en ik nogal dramatisch in elkaar mag stuiken, alsof mijn leven ervan afgehangen heeft. Maar geef toe…het tempo-gemiddelde van 3.50/km à 4.30/km, afhankelijk van de zwaarte van het parcours, ligt dan ook echt hoger dan mijn eigen intervaltempo/km. Het spreekt dus voor zich dat ik steeds kies voor de korte afstand, want de lange…ik vrees dat ik, na een paar km’s, volledig over mijn eigen voeten struikel of…zoals wel meer gebeurd is…een bultje in de weg…en..hoppa, plat op de grond met hondlief aan de lijn die me dan komt troosten met een dikke lebber in mijn gezicht.

Ik heb ook weleens met een haasje gelopen. Dan sta ik echt niet rustig in het startvak, hoor. Het tempo wordt op voorhand aangegeven en ik heb geen benul of dit haalbaar  is of niet. Het spreekt voor zich dat mijn hartslag zich al vanaf de startbox in een zone bevind die ik normaal pas tijdens mijn tempo-intervallen zie verschijnen. De laatste km’s loop ik dan  inwendig sakkerend achter mijn haas. Achteraf krijg ik meestal wel een pluim dat ik aangenaam te hazen ben, gezien ik nooit klaag.  Hum, gelukkig voor de haas heb ik gewoonweg geen puf meer tijdens die laatste km’s om mijn noot te kraken.
Terwijl ik wacht om terug te mogen starten, neem ik me voor om me niet meer druk te maken over ‘presteren of niet presteren’…. Simpelweg terug opbouwen en lopen om te genieten…zalig in de natuur of op de verharde weg. Dat deed ik voorheen ook wel, maar achteraf prikte het toch wel als mijn tijd niet zo overeenkwam met mijn verwachtingen.
Of dit voornemen ook van kracht blijft als ik eenmaal terug in goede conditie verkeer…  That’s the Question!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s