Over pronatie, supinatie en overpronatie

Goh.. termen die in de hardloopwereld wel degelijk gekend zijn… toch als je blessureproblemen ondervindt gerelateerd aan je looppatroon. Orthopedie was, euhm…is een vak dat bij nooit aangeslagen is. Het ging het ene oor in en het andere gelijk weer uit. Zelfs nu dit vak een onderdeel van mijn eigen les is, blijft een gedeelte niet goed hangen. Het spreekt dus voor zich dat het even duurde vooraleer ik de overpronatie kon onderscheiden van de supinatie…laat staan ze ook goed begrijpen kon.
Al redelijk vroeg in mijn loopcarrière kwam de overpronatie tot uiting. In eerste instantie kocht ik mijn eerste loopschoenen met overpronatieblok, nl. de asics GT-1000. Ik had totaal geen notie, maar de schoenen zaten als gegoten, dus ik was best tevreden met deze witte schoenen en de typische blauwe lijntjes van asics.  Met éénzelfde paar, maar een nieuwere versie, liep ik een paar jaar later mijn eerste halve marathon in Eindhoven. Zonder enige kennis van training, doch ook zonder 1 enkele blessure. De problemen begonnen echter nadat ik van schoenen wisselde die natuurlijk voor neutrale voetafwikkeling bestemd waren…nog steeds zonder enige voorkennis. Dus, om een lang verhaal kort te maken en een paar loopanalyses verder, kwamen de eerste zooltjes eraan. Ik liep hier ongeveer anderhalf jaar mee in verschillende schoenen, vooraleer miss Piriformis haar intrede deed. Ik schreef dit toe aan de zolen en gooide ze eruit. Nog geen 2 weken verder verdween miss Piriformis naar de achtergrond en het lopen met neutrale schoenen werd een feit. Dit ging super…mijn asics Nimbus loodste mij door mijn km’s en ik had enkel last van een pijnlijke knie als ik nog eens in discussie gekomen was met de zwaartekracht der aarde en op mijn knieën belandde.
Nadat Asics besloot om de Nimbus in een nieuw kleedje te steken, heb ik afstand moeten doen van deze aangename schoen…de schoenen zaten te strak en een maat groter, was voor mij niet aan de orde…zoiets als het: ‘Jeetje, nog grotere voeten-complex’!!
De Nike lunarepic met hun verschillende mooie kleurtjes kwamen eraan. Wat liepen ze zalig, zachte zool, heerlijke demping, een fantastisch respons en heel belangrijk….geen blauwe nagels meer. Onnodig te vertellen dat na vele km’s mijn voeten via de zachte zool, steeds meer naar binnen klapten. Plantair fasciïtis werd geboren met als extra kadootje…een cyste onder de bal van mijn voet.  Toen de Nike Epic React uitkwam, was ik er als de kippen bij om deze schoen uit te proberen. Ze boden meer stabiliteit dan de lunar’s, dus…bye bye plantair fasciïtis, althans dat hoopte ik.
Gelukkig herstelde de fasciïtis na een tijdje, doch na een paar maanden dook miss P weer op en bracht ook haar vriendin miss Gluteus met zich mee.
Ik moest toegeven dat de zogenaamde stabielere React’s toch niet zo stabiel bleken te zijn voor mijn loopstijl, zodoende schakelde ik gezwind over naar de Brooks Ghost. Wat ik won aan stabiliteit, verloor ik aan responsiviteit. De 2 miss’en hielden zich weliswaar stil op de achtergrond, doch lieten, nou ja…laten nog steeds met momenten van zich horen. De Ghost’s deed ik aan voor de langere, trage duurlopen, maar de React’s hadden nog steeds mijn voorkeur tijdens de snellere looptrainingen. Ik bespaar je het verhaal van ‘het trappen op de scherpe steen met een kneuzing onder mijn voet tot gevolg’, maar dit ligt wel zo’n beetje aan de oorsprong van mijn huidig probleem.
Gezien de Ghost’s zoveel stabiliteit boden, maar voor mij een beetje log liepen, kwamen de Brooks Ricochet’s aan mijn voeten. Stabiel en met -iets- meer respons liep ik hier mijn eerste marathon mee. Wat ik op dat ogenblik niet zo goed meekreeg, was dat de overpronatie nog steeds vrij spel had. Mijn linkervoet ondervond hier de nodige hinder van en de scherpe steen had zijn sporen nagelaten. Enige tijd later werd er een gewezen stressfractuurtje van het sesamoïd botje en een bursitis van het Tweede metatarsaal gewricht vastgesteld via MRI. Achteraf gezien en met wat meer kennis ondertussen, duidt dit op een typische problematiek bij overpronatie met overbelasting.
Ondertussen zijn we 4 maanden verder en nog steeds doet de bursitis pijn, zit er vocht en zwelt mijn voet op als ik teveel stappen gezet heb. Een consultatie bij een fysisch arts werd dus aangeraden door de sportarts. Opnieuw deden we een loopanalyse, opnieuw kwam de overpronatie en de verhoogde druk op de bal van mijn voet ter sprake en opnieuw zijn  er zooltjes aangemeten. Dit keer niet alleen voor de loopschoenen, maar ook voor de dagdagelijkse schoenen. Volgende week mag ik ze gaan afhalen en ik ben heel benieuwd naar het toekomstig resultaat. Na deze lange periode van ‘niet-meer-kunnen-lopen’, hopen we op herstel en het terug mogen starten.
Was miss P en miss G betreft…hier wordt ook nog verder onderzoek naar verricht, gezien er ook wel gedacht wordt aan facetartrose, hernia,…. Tja, wat moet ik zeggen…ouder worden, brengt nu eenmaal nog andere factoren met zich mee om rekening mee te houden.
Een EMG gaf alvast aan dat de zenuwgeleiding goed is, maar dit sluit niet uit dat de huidige uitstralingspijn toch afkomstig kan zijn van lage rugproblematiek. Zondag volgt opnieuw een MRI, waar ik helaas de uitslag pas in Mei van kan opvragen, gezien de lange wachttijd bij de Fysisch Geneesheer.