Terug van weggeweest…Zone 1

Hier zijn ze weer…de trage zone 1-loopjes. Met een hartslag die 10 slagen sneller klopt dan vorige jaren, is het duidelijk dat er aan de basisconditie gewerkt dient te worden.

Trainingsweek 1 is alweer voorbij. Gezien de knieval van de week ervoor, hebben we het rustige opbouwschema nog iets meer aangepast. Het testloopje verloopt volledig naar wens. De regenboog-kleurige knie, verstopt achter een ondersteunende brace, laat niet van zich horen tijdens het korte 5 km offroad-duurloopje. We testen zowaar een paar singletracks klimmetjes uit en ook hier gedraagt ze zich voorbeeldig. Bergafwaarts is het schuiven door de vele natte herfstbladeren en mijn onzekerheid steekt de kop op…een nieuwe uitschuiver wil ik me niet veroorloven.

Een paar dagen later vertrek ik enthousiast aan school voor een rustig loopje naar huis. De eerste km’s lopen zalig…een vlot tempo als gevolg van het feit dat ik eerst een 3-tal km bergafwaarts mag lopenop dit stuk lager, doch ergens halverwege daalt het tempo en wordt het duidelijk dat ik nog heel wat sleutelwerk aan mijn basisconditie nodig heb. Het ‘gezwinde’ vertrek is ondertussen al wat naar de achtergrond verdwenen. Ondanks het rustige tempo ligt mijn hartslag zowaar 10 slagen hoger dan voorheen….tja, een pijnlijke Eye-opener. Je kunt al raden waar dit naartoe gaat!! En ja, hoor…een aanpassing naar zone 1-loopjes voor de eerstvolgende weken wordt geboren, zodra dit gegeven bevestigd wordt uit de statistieken van garminconnect. Werken aan die basisuithouding, zodat er tijdens die langere duurloopjes minder gepuf aan te pas komt.

Maandag wordt het startschot gegeven. Aangezien ik maandagavond ook nog Functional Training heb, die afentoe best pittig uit de bocht kan komen, splits ik mijn 15 km Zone 1 op in 2 kortere loopjes.

Het uitvoeren van squats, planken en lunges met stramme benen is niet zo handig tijdens deze oefensessies weet ik uit ervaring

En zo sta ik een uurtje later dan gepland aan de poort met het knopje ingedrukt om mijn 7,5 km zone 1 aan te vinken op mijn Garmin-horloge. Wat blijkt… ben ik toch niet vergeten om een ‘komma’ tussen die 2 cijfers te plaatsen enne…..75 km…!!?? Voor zulk een ultraloop zullen we maar niet tekenen. Nadat ik eindelijk gevonden heb hoe ik de alarmen manueel kan ingeven, vertrek ik in de richting met de minst vals-platte wegen. Oh ja, dat is ook op voorhand uitgedokterd, anders kan ik er gelijk een wandeling van maken om die hartslag laag te houden.

500 m verder sta ik alweer stil…in een ‘heerlijke’ discussie met Garmin die persé wil vertellen dat mijn hartslag tegen een ritme slaat van 165 slagen/minuut. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt, geeft Garmin zich eindelijk gewonnen.

Ik kan weer lekker verder joggen in een gestaag loopritme, zodat een oudere heer op de fiets een opmerking kan geven van ‘allee, vrouw’ke, wat sneller lopen, he’.

Commentaarloos loop ik verder, inwendig een hele uiteenzetting verzinnen om de man te expliqueren wat ‘zone 1’ wil zeggen. Tegen de tijd dat ik eindelijk een passend antwoord kon bedenken, was de man allang uit het zicht verdwenen.

Spijtig dat ik de Run moest opsplitsen, want het liep eigenlijk heel gemakkelijk…die 15 km had er vandaag echt wel ingezeten.