Relax…Refresh…Recharge…*slik!!

Wat een week…de laatste week voor de kerstvakantie. Het is net alsof ik deze week nog wil vullen met extra werk om de 2 weekjes ‘van’t verlof’ vrij te kunnen zijn. Alhoewel mijn to-do-lijstje al volop gepland staat in de agenda. Maandag starten we met een 5 km loopje tussen de 2 stagebegeleidingen in. Echt plezier beleef ik hier niet aan,..al snel bepalen buikperikelen het loopritme mee…  ‘Pfff, das precies lang geleden da we hier nog eens aan moesten geloven!’
’s Avonds staat er een functionele training op het programma van ‘Educare for Life‘ tvv. vzw Stijn.  Ja, hoor…de warmste week van StuBru is weer aangebroken en we leiden deze in met een training doorheen een pittig parcours van balansballen, matten, ropes, elastieken, enzomeer…

Dinsdag genieten we van een loop-rustdagje, terwijl we de drukte van de werkdag trotseren. Het zijn de laatste lesweken voor het januari-examen en dat kun je volop merken aan het stressniveau waarin de klassen zich bevinden. Vragen of bepaalde onderwerpen echt tot de examenleerstof behoren en mails om verloren gewaande powerpoints vliegen me om de oren. Gemotiveerde leerlingen laten mij hun samenvattingen bekijken en vragen of dit voldoende is voor het examen of heb ik misschien nog aanvullingen hierop aan te melden, die weleens heel belangrijk kunnen zijn… Dit vooral met de knipoog naar: ‘Wat vraagt u zoal op het examen, Mevrouw? Ik moest maar eens hintjes geven. Alhoewel de oplettende student deze hints ook terug kan vinden tijdens het lesgeven…
Enkele andere studenten stellen zich wat directer op en vragen op de man af: ‘Mevrouw, please…kun je ons niet een paar vragen voorzeggen!?’ Plots is de hele klas muisstil en hoopt dat ik eindelijk die leerkracht ben die hierin wil meegaan. Helaas, beste ‘laatstejaars-studenten’….vragen kunnen er gesteld worden vanuit elk oogpunt en als ‘Verpleegkundige-in-spé’ stellen we toch wel enig belang aan het feit dat je je leerstof volledig kent. Een algemene zucht en een ‘damn, we konden proberen, hé Mevrouw’ verbreekt de stilte en het rumoer breekt terug los. Tijdens deze laatste lesmomenten is het wel vaker onrustig in de klas, maar hoe waren we zelf….
Woensdag gaan we voormiddag op stage en ’s avonds mogen we het operatiekwartier nogmaals een bezoekje brengen met de studenten. Tussen deze gesplitste werktijden door, snel ik naar huis om huishoudelijke klussen, paarden, carwash en uiteraard….mijn intervaltraining af te werken.
Helaas pindakaas, Nickey…de klussen, verzorging van de paarden, de carwash en nog 2 verslagen schrijven gaan mooi door, maar naar je intervaltraining kun je fluiten.  Hevige buikkrampen gooien roet in het eten en maken ineens deel uit van een héél rare, chaotische dag.

Aan de carwash krijg ik de horen dat er een grote slip zit in mijn rechtervoorband…’Mevrouw, die moet wél nodig vervangen worden, voordat die klapt!!’ Jeezes…wanneer plannen we dit in? Met een bang hart rij ik even later terug naar huis…stel je voor dat ik een klapband krijg? Ik rij er misschien al dagen mee, maar nu ik ‘dàt’ weet…slaat mijn hartslag wel in het ritme van de intervaltraining die niet doorgaat.
Het tweede incident, om 17 uur,…zoonlief is nog steeds niet terug thuis met de auto en ik sta al vol ongeduld (en uiteraard stressie) te wachten aan de poort om de auto standépédé over te nemen, zodra hij ook maar in de straat verschijnt. Op zich niets abnormaals, gezien we zonder brokken én nog op tijd op het werk zullen arriveren.
Maarrr…als ik de motor uitzet, krijg ik een melding dat ‘de sleutel niet gedetecteerd kan worden’…What the f***!!??? Waar is die sleutel!!??
Ben ik helemaal tot Hasselt gereden ‘zonder’ autosleutel… KAN DIT überhaupt??? Stel je voor dat ik onderweg plots stilviel… Jeetje, onwetendheid kan een mens toch gelukkig maken, niet!!??
De chaos die hierdoor ontstaat, zal ik je verder besparen, gezien het operatiekwartier-bezoek gewoon doorging en ik later gehaald werd om thuis te geraken. En de sleutel?? Wel, die zat nog netjes in de jaszak van mijn zoon!! De Auto? Die had hij terug mee naar huis genomen, want hij vond niemand op het secretariaat om de sleutel te deponeren.
Wat een dag!!
Donderdag heb ik een vrije dag. Het spreekt voor zich dat ik deze helemaal volprop met allerhande klussen die ik nog voor de kerstdagen gedaan wil hebben.  De ‘niet-doorgegane’ intervaltraining staat ook netjes ingepland. Ik verheug me al op een zalig loopje in korte short, daar de zon er zo’n prachtige lentedag van maakt…‘én dat in december, beste mensen!!’
Doch…ook hier moeten we forfait geven…’ dank u, buikje’…omdat je op voorhand zo duidelijk maakt dat ‘Run and Fun’ deze week niet op de planning staan!!
Balen… schema’s aanpassen staat ook niet op ‘the planning’ van deze schema-controlefreak!!
Vrijdag… nou, terwijl ik in de drukke ochtendspits -nadat ik Jelse gedropt heb op het station- naar huis rij, staat alweer vast dat ook vandaag nog een schema-aanpassing te gebeuren staat. Maar ach, het mooie december-lentedagje heeft ondertussen een wisselvallig karakter gekregen met pittige rukwinden van 60 km/u, dus het lopen zou iets minder ‘fun’ zijn dan gisteren.
Samen met ‘de imodium’ zullen we de tijd dan maar spenderen aan kerstshoppen (ook leuk) en ’s namiddag de laatste werkuren in te vullen.

Fijne kerstdagen, allemaal… 😉 

738396_4700167233578_831415399_o